Onze 7-daagse roadtrip door West-Amerika via Route 66 en Death Valley
Onze 7-daagse roadtrip door West-Amerika via Route 66 en Death Valley
Mijn 50-jarige verjaardag was ditmaal de aanleiding om onze herfstvakantie toch wat grootser aan te pakken dan andere jaren. Tja, en als er pubers mee gaan dan springen ze op van enthousiasme als we voorstellen dat we naar West-Amerika te gaan. Ik sprong sowieso al van enthousiasme, 50 of niet.
Voor een dikke 400 euro per persoon scoren we vliegtickets naar Las Vegas en daarmee kunnen de voorbereidingen starten. Een auto huren (lees SUV), hotelletjes en een route uitstippelen. Vreemd genoeg was het ticket Las Vegas via Los Angeles goedkoper dan een rechtstreeks ticket naar Los Angeles.
Vlucht en aankomst Las Vegas
Aldus rijden we op 13 oktober richting Schiphol. Voor het mooie weer hoeven we niet te gaan want het is nu 25 graden in oktober.
Onze vliegtuig vertrekt netjes op tijd zodat we ook netjes op tijd landen in Los Angeles. Hier moeten we door de douane en een aansluitende vlucht pakken naar Vegas. Helaas landen er binnen een kwartier ongeveer 4 van die dikke bakken inclusief een A380 waarvan alle passagier door de douane moeten. Druk dus en een nogal omslachtige procedure met 2 maal je vingers inscannen, papiertje invullen, gezicht scannen, nogmaals een douanier zien en dat alles nadat ik al een uitgebreid Esta formulier had ingevuld. Het boarden voor de vlucht naar Vegas was al begonnen en wij stonden nog in de rij…
“Welkom to the United States!“
Arrival in LA…
Vette stress dus want na de douane moesten we opnieuw door de bagagecontrole, sprinten met de koffer achter ons aan bungelend door de lange gangen, nogmaals zoeken welke Vegas vlucht het is want er gaan en meer. Dus weer terug naar een andere gate waar uiteindelijk ook niemand meer zat te wachten. Dus toch te laat? “You must be mr. Peters” hoor ik dan vanachter een kleine balie. “Kunnen we nog mee..? Yes !”. De deur wordt dan ook direct achter ons dicht getrokken en binnen enkele minuten taxiën we al naar de startbaan waarna we na een klein uurtje al landen op McCarran Int. Las Vegas.
Autohuur, routeplanning en accommodatie
In Las Vegas gaat wel alles vlot. We volgen de borden Car Rental wat ons naar de pendelbus voert naar het McCarran Car Rental Centre een paar kilometer verderop. Hier zitten alle verhuurders bij elkaar. Een uitermate vriendelijke dame help ons en na een klein half uurtje rijden we wat ongemakkelijk met een dikke Toyota 4Runner richting ons hotel op de Strip.
Onze Toyota 4Runner
We verblijven zo’n beetje in het goedkoopste hotel van de Strip, de Travellodge. Basic, luidruchtig, oud maar wel centraal gelegen, gratis parkeren en een simpel triest ontbijt. Het is slechts 200 meter lopen naar de beroemde Bellagio Fonteinen. We maken een kleine wandeling maar zijn moe want voor ons is het inmiddels al diep in de nacht. Bedtijd dus.
Onderstaand de route die wij gereden hebben. Ongeveer 2200km in 6 dagen. Af en toe best pittig en het voelde ook wel of we als echte toeristische de attracties aan het afjakkeren waren. Gelukkig was er toch ook tijd voor ontspanning.
De volgende ochtend zijn we vanwege het tijdsverschil ook weer vroeg wakker. Het is al zonnig en we besluiten eerst naar het “Fabulous Las Vegas” bord te rijden.
We maken wat ludieke foto’s en ik word ‘en passant’ gevraagd even te getuigen bij een huwelijk.
“Oke, dat doe ik wel!”
Hierna rijden we naar de autobaan en vervolgen onze route naar het Valley of Fire State Park, 80 kilometer naar het noorden. We krijgen meteen een goede eerste indruk van de wegen en het land. We stoppen bij een tankstation voor wat inkopen en rijden dan het park in. Het weer is heerlijk en de zon kleurt de rode rotsen fel op.
We zijn niet van plan hele wandelingen te maken maar stoppen toch hier en daar voor een klein rondje. Aan het einde van de weg door het park lopen we even de White Domes Trail van ongeveer een anderhalve kilometer.
De petrogliefen van Atlatl
Op de terugweg stoppen nog bij Atlatl Rock. Hier bevinden zich enkele petrogliefen ofwel rotstekeningen van 4000 jaar oud.
Las Vegas
Daarna rijden we terug naar Las Vegas want wij willen natuurlijk de stad gaan verkennen. Eerst lopen we richting het zuiden en komen uit bij het Hardrock Cafe waar ik een t-shirt koop en bezoeken een 4 verdiepingen tellende M&M store, je verzint het niet! We eten even bij Denny’s, een keten met veel, goed maar ook vettig eten.
We lopen daarna naar Hotel New York met achtbaan en Vrijheidsbeeld en daarna het Excalibur Hotel door en komen uit bij Luxor. Allemaal hetzelfde, groot grootser; winkelcentrum en een casino eronder.
Dan weer terug naar het noorden met nog meer van hetzelfde. Een hoog pretparkgehalte met nagebouwde steden als Parijs en Rome. Meest bijzonder was wel de Venetian waar onder een kunstmatige hemel de gondeltjes af en aan varen onder het gezang van Italiaanse live muziek. Allemaal nep en kitscherig maar de Amerikaan waant zich toch helemaal in Italië.
Maandag: De volgende ochtend verlaten we al vroeg Las Vegas voor de 450km lange rit naar de South Rim van de Grand Canyon. Eigenlijk wilde we eerste de West Rim aandoen met de Skywalk maar na het inlezen kwam ik tot de conclusie dat dit maar een toeristische rip-off is van de echte Grand Canyon bedoeld als geldklopperij voor bezoekers aan Vegas. Hoge entree prijs en dan mag je nog niet eens foto’s maken op de Skywalk van iets wat nog niet de echte Grand Canyon is. Lees het hier en oordeel zelf. Er is trouwens ook nog een North Rim, deze is in de winter niet te bezoeken. Wij besloten dus naar de South Rim te gaan en maakte verschillende stops onderweg. Zoals bij de Hoover Dam…
Hoover Dam
Een pittige rit dus maar zonder al te lange stoppen hoop ik dan toch om een uur of twee bij de Grand Canyon te zijn…. Moeilijk want onze eerste stop is al na 50 km, exit 2 highway 93, richting de Hooverdam, ook bekend als Bolderdam. De dam is bedoeld voor het regulieren van de waterafvoer van de Colorado River, irrigatie en stroomopwekking. Voor dat je echt bij de dam uitkomt kun je rechts parkeren en de parallel gelegen Mike O’Callaghan-Pat Tillman Memorial Bridge oplopen voor een view op de dam.
Je kunt via deze parallelweg, de oude highway, wel over de dam heen rijden, daar parkeren en rondkijken maar uiteindelijk moet je toch weer via dezelfde weg terug om bij exit 2 weer de snelweg op te gaan. Het is winderig en koud, wij gaan niet meer naar de dam beneden en vervolgen onze weg naar Kingman over de highway 93. Bij het oversteken van de Colorado River rijden we ook van Nevada naar Arizona wat betekent dat de klok weer een uur vooruit moet.
Het landschap is weids en kaal, en ja, er waait inderdaad een bol gras de weg over. Cruise controle erop en gaan zodat we vlot in Kingman zijn. We tanken even af, kopen wat te eten en een bak koffie en vervolgen de Interstate Highway 40 naar het oosten. Deze Highway heeft hier de functie van de oude Route 66 overgenomen. De weg loopt langzaam omhoog waardoor ook langzaam de begroeiing toeneemt.
De legendarisch Route 66
Route 66 of U.S. Route 66 was een historische autoweg (U.S. Highway) in de Verenigde Staten, die begon in Chicago en eindigde aan het strand van de Stille Oceaan in Santa Monica bij Los Angeles.
De totale lengte was 3940 km.
US66 loopt door Illinois, Missouri, Kansas, Oklahoma, Texas, New Mexico, Arizona en Californië. De weg wordt ook de Will Rogers Highway genoemd.
De route 66 met Seligman
Ik kan het uiteindelijk toch niet laten om bij Seligman even de snelweg te verlaten en het dorpje in te rijden. Hier is het één en al Route 66 met allerlei bezienswaardigheden. Erg leuk maar het kost ook wel tijd. Op zo’n moment is het inderdaad niet leuk dat we toch iets te weinig tijd hebben voor de trip, of domweg te veel willen zien in een korte tijd.
Seligman
We kopen wat souvenirs waaronder een nummerplaat van Californië en vervolgen de weg naar Williams. Na enige tijd veranderd de begroeiing in echt dennenbos. Prachtig wederom en wat een vergezichten. We stoppen in Williams voor een hap eten en een paar foto’s en maken ons dan op voor de laatste 80km naar de Grand Canyon. Verderop meer over Williams.
Wederom verbaas ik me door het steeds veranderende landschap, zo rijdt je in bos en zo weer op de kale vlakte en de besneeuwde bergtop van Humphreys Peak aan de horizon.
De Grand Canyon South Rim – fantastische viewpoints
Uiteindelijk voert de weg naar de South Rim die op een hoogvlakte van 2100 ligt. En dat is voelbaar, 9 graden met zonneschijn en wind… chilly! We betalen de 30$ entree en rijden het park op. In de buurt van het bezoekerscentrum parkeren we en zonder dat we het in de gaten hebben staan we al bijna op het randje van de afgrond want ineens is die daar… de Grand Canyon. Onwerkelijk, onvatbaar, immens, indrukwekkend, bijzonder, prachtig en gigantisch…(er zijn nog meer termen te verzinnen).
De Grand Canyon
Hier vooraan is het druk en vooral de Chinezen verdringen zich voor de beste selfie, maar goed dat hier hekken staan. Ook wij maken uiteraard de nodige foto’s. Het mooie van de South Rim is dat je heerlijk kilometers langs de afgrond kan wandelen en de liefhebber kan zelfs 1500 meter afdalen naar de bodem. Er rijden gratis pendelbussen die je weer terugbrengen naar het bezoekerscentrum of naar andere viewpoints.
Oke, woorden schieten dus tekort hoe bijzonder dit natuurfenomeen is. Wij liepen van Mathers Point naar Hopi Visitor Centrum, in het begin was het druk en daarna gewoon rustig.
Veiligheid: Pas op voor de gevaren van de Grand Canyon
Ieder jaar verongelukken er mensen door allerlei omstandigheden. Naast de bekende oorzaken zoals domweg naar beneden vallen onderschatten veel avonturiers de elementen als zij in de Grand Canyon afdalen. Het is een pittige tocht en beneden is het vaak 20 graden warmer. Als het boven 25 graden is dan is het beneden dus bloedheet. Er is zelfs een boek geschreven over de vele ongevallen genaamd Over the edge; Death in the Grand Canyon.
We namen hierna de bus weer terug. Toen de zon bijna onderging was het afgekoeld naar 3 graden en heb ik nog even op Mathers Point gestaan voor een laatste blik. Klik hier voor meer kaart informatie en allerlei activiteiten zoals een helikoptervlucht.
Op het park zagen wij al grote herten lopen en op de weg terug naar Williams zagen wij er nog meer in de berm. Erg oppassen dus want deze wil je niet op de voorruit hebben.
Terug in het stadje Williams
Williams is ook een erg leuk toeristisch stadje aan de Route 66 met winkeltjes en veel restaurantjes. De meeste staan in het teken van Route 66 en de Grand Canyon. Williams noem zich niet voor niets de ‘Gateway van de Grand Canyon’. Van hieruit vertrekt de Grand Canyon Express dagelijks naar de Grand Canyon Village. Dit is natuurlijk een toeristische trein.
Ook is er een nog Wildlife Park in de beboste omgeving genaamd Bearizona , ja inderdaad met beren want ook in het Grand Canyon N.P. komen beren voor maar die zijn zeldzaam. Wij eten nog pizza in Williams en rijden in het donker terug naar Kingman.
In Kingman worden we wakker met het Amerikaans volkslied. Ons hotel ligt immers tegenover een school en elke schooldag dient met het volkslied te beginnen aldus Mr. Trump. Het is licht bewolkt is nog fris. Net als in Williams staat ook hier een grote oude locomotief opgesteld, de Santa Fe Express.
Net als in voorgaande en komende plaatsen is het hier allemaal route 66 wat de klok slaat. Maar daarnaast speelt de spoorweg hier ook een belangrijke rol. Enorme treinstellen, vaak 3 locs en veel wagens, honderden meters lang met dubbele containers, passeren Kingman met veel kabaal.
Na ons ontbijt wat weer uit droge flakes en mierzoete koeken met jus d’orange bestaat rijden we verder naar het westen over de Route 66 richting het westen.
Coolspring tankstation
De eerste bijzondere stop is bij het oude Coolspring tankstation aan de voet van de prachtige Sitgreaves Pass. Benzine is er niet meer maar wel een toeristenwinkeltje en wat decoratief gestalde oude auto’s. Daarna slingert de weg behoorlijke over de Sitgreaves Pass tot aan Oatman. De bijzondere plantengroei (soort yukka’s) is prachtig net zoals de vergezichten.
Oatman
De pas voert ons richting het oude western mijnwerkersdorpje Oatman waar men (lees de toeristen) moet geloven dat de tijd stil is blijven staan. Oatman is het stadje van de goudzoekers. Huizen, saloons, hotel en winkeltjes verkeren nog allemaal in de staat van dik 150 jaar gelden. Wat erg grappig is, is dat er overal ezels los rondlopen door de straten.
Het is in ieder geval een erg leuk dorpje om even doorheen te slenteren. Natuurlijk strijken we even neer in het restaurant van Hotel Oatman met een rijk verleden en vele beroemde gasten. Bizar maf is dat het gehele interieur binnen is volgehangen met gesigneerde dollarbiljetten, duizenden biljetten. Overal hangen de dollar biljetten behalve op de foto van Willie Nelson en nog wat pronkstukken aan de muur.
Hotel Oatman
Wij vervolgen onze route weer richting west. We verlaten voor Needles even de route 66 voor een shortcut over de Colorado River en pakken hem in Needles weer even op als we Californië binnen rijden. Daar blijven we op de Highway 40 omdat er wat wegen afgesloten zijn. Bij afrit Kelbaker Road geen we er vanaf en onder aan de afrit naar links richting Amboy.
Amboy met het iconische Roy’s tankstation
Amboy is een oud iconisch tankstation wat je ook vaak terug ziet in allerlei foto’s van Route 66. Het is een mooie desolate plek om te stoppen en de rand van een soort modderachtig saltlake met nog wat kunst gemaakt van trash. Meerdere toeristen stoppen hier om te poseren bij de grote route 66 letters op het asfalt.
Amboy Route 66
Ook ligt hier de spoorlijn waar op het moment dat wij er zijn 2 treinen elkaar passeren. Het zijn indrukwekkende treinstellen.
Een bezoek aan de Joshua Tree N.P.
Dan rijden we verder naar het zuiden richting Twentynine Palms. Het landschap is kurkdroog, in de verte zien we de witte zoutvlakte bij het plaatsje Bush. Rond 15.30h rijden we het Joshua Tree N.P. in.
Hier kun je allerlei leuke wandelingetjes maken. Zeker voor mensen met fantasie is er van alles te beleven zoals Skull Rock. Wij beginnen met een wandeling in de Cholla Cactus Garden Trail. Deze cactus hebben we al meer gezien maar hier staat er een heel bosje van bij elkaar in een prachtige omgeving.
Cholla Cactus Garden
Daarna rijden we langs diverse vreemde rotsvormen en Joshua Trees ofwel de Yucca Brevifolia. Een zeer kenmerkende boom in de Mojavewoestijn. Bij Cap Rock stappen we weer uit voor een kleine wandeling. En ja hoor, we zagen wild; geen slangen of schorpioenen, nee gewoon een konijn. De bomen zijn prachtig. Je ziet ze op veel meer plekken in Arizona en Californië maar zoveel als er hier bij elkaar staan hebben we nergens gezien.
Een prachtige Joshua Tree
Het begint langzaam te schemeren dus wordt het tijd dat we het park uitrijden en onze weg vervolgen naar Los Angeles. We zien dat het de afgelopen dagen hier flink geregend heeft want hele stukken weg zijn nog maar net schoon geschoven van modderstromen die er op gelegen hebben door de regen. We rijden de bergen uit en komen in de vallei van Whitewater waar men door de gunstige ligging honderden windmolens geplaatst heeft. Dus toch groene stroom hier. Zonneparken hadden we immers ook al gezien.
We stoppen nog bij een mal om te eten en rijden dan naar ons hotel in Sante Monica. Het even met pittige rit over de drukke 5-baans snelwegen maar het is gelukt.
De volgende ochtend slapen we wat langer en aangezien het ontbijt in het hotel bestaat uit koffie en een bus met koekjes gaan we eerst maar eens op zoek naar een adresje voor ontbijt. Helaas kom je in Amerika al snel terecht bij hamburgerachtige tenten die ook iets in ontbijtjes doen. Het werd dus Jack in the Box.
Hotels: over het algemeen zijn de (m-)hotels die we we hebben wat kneuterig en verouderd. We nemen ook niet de dure dus de link met kwaliteit is snel te leggen.
Type B (ge-aard)
De deurknop+slot
Sommige dingen zijn ook echt waardeloos voor Amerikaanse begrippen zoals de stopcontacten en deurklinken. Het mag duidelijk zijn dat je een adapter nodig hebt. Type A is zonder aarde en werkt ook alhoewel de Europese kwaliteit beter is. Ze willen er wel eens uitvallen.
Malibu
We skippen ons bezoek aan downtown LA. Dit zou teveel ten kosten gaan van ons middagje aan de kust. We rijden vandaag eerst even naar Malibu; een ritje van ongeveer 20km langs de kust op. Hier wonen dus vele rijke mensjes in een villa tegen de heuvel of aan het strand. Heel veel valt er niet te beleven maar die rust doet ook wel wat. De zon schijnt overmatig en we genieten volop als we de Pier op wandelen.
De houten pier dateert uit 1905 en is gebouwd als een soort haven. Op deze manier konden grotere schepen aanleggen en hun vracht laden en lossen. Heden ten dage is de Pier bevolkt door vissers, meeuwen en wat toeristen. Op de kop staat een restaurantje en een souvenirwinkeltje.
Vanaf de Pier kunnen we ook de verrichtingen van de surfers aanschouwen. Helaas hebben ze last van weinig golfslag. De zee is hier niet heel aantrekkelijk om te zwemmen. Door de koude stroming stroming blijft het water fris en hebben de surfers wetssuites aan.
Santa Monica
Na ons bezoekje Malibu gaan we terug naar Santa Monica. Santa Monica is een stad met bijna 100.000 inwoners en zo’n beetje door Los Angeles omsingeld. We parkeren op de grote parkeerplaats op het strand bij de beroemde pier en direct staat er een zwerver bij de auto. Ik biedt hem een banaan aan maar daar hij geen zin in, jammer dan.
Deze pier is in 1909 gebouwd ten behoeve van de rioolbuizen die de zee in liepen. Direct ernaast is later nog een pier gebouwd met een pretpark. De 2 pieren zijn nu samen gevoegd.
We lopen natuurlijk meteen de pier op. Het barst er direct van de hordes toeristen. Eigenlijk valt er gewoon niets te zien behalve dan mensen kijken. In alle soorten en maten maar wederom vooral ook veel zwervers. Er staan wat straatmuzikanten en artiesten hun kunstjes te vertonen. Uiteraard maken we even een foto bij het “End of Route 66” bord.
Op de pier staan wat kermisattracties zoals een reuzenrad en een achtbaantje maar gezien de drukte (nee dus) zal een ritje wel peperduur zijn. Ik koop een pet tegen de felle zon en een tube zonnebrandcrème. Erg fijn hier dat men producten prijst exclusief belasting. Net zoiets als alles afprijzen zonder BTW.
We sjouwen de pier af en huren voor 20$ p.p. een fiets voor de rest van de middag. Op het strand ligt namelijk een heerlijk fietspad en bij dit zonnig weer is dat natuurlijk de beste manier om de boel te ontdekken. We fietsen dus richting Venice.
Venice Beach
De boulevard van Venice Beach is veel levendiger. Je fiets tussen palmen en strand door, langs sportveldjes, een skatebaan, marktkraampjes, parkeerplaatsen, heel veel zwervers, fitness toestellen en uiteindelijk kom je in het hartje van Venice. Eén van de populairste stranden van Californië. De plek waar Jim Morisson de Doors oprichtte, het centrum van de Californian Dream, hippie, cannabis en peace cultuur. Hier barst het van de activiteit op straat en zijn er heel veel winkeltjes.
Een paar straten verder in het achterland waan je je eigenlijk een beetje in Giethoorn. Er zijn allerlei kanaaltjes aangelegd met smalle bruggetjes; vandaar dus de naam Venice. We eten een dikke sandwich waarna we weer terug fietsen naar Santa Monica en onze fietsen weer inleveren.
Tijd voor de 3th Street van Santa Monica. Een winkelcentrum gevolgd door een lange winkelstraat met wat leuke zijstraten.
3th Street Santa Monica
Hier shoppen we nog wat waarna we nog snel naar de Ocean Avenue lopen om de prachtige zonsondergang te aanschouwen. De hele lucht keur oranje.
Vandaag gaan we een beetje door de stad zwerven waarna we in de avond LA verlaten en naar een hotelletje in Lancaster gaan. We beginnen maar weer met een ontbijtje buitenshuis. Ditmaal croissants met tortilla’s en koffie. Hierna rijden we naar Mesa Drive. Deze straat stond in het lijstje van mooiste straten van LA en inderdaad… prachtig. Typerend aan deze straat zijn de bijzondere vijgenbomen met de enorme wortels. Het betreft hier de Ficus Macrophylla ofwel de Moreton Bay vijg. Tel hier verder de prachtige huizen dan heb je dus een hele mooie straat, waar zelfs de toerist op af komt.
Sunset Boulevard en Rodeo Drive
Via de Sunset Boulevard komen we in Beverly Hills terecht. Bij de Ladera Drive poseren we bij het bekende bord waarna we via typerende, met aan weerszijde van de straat hoge palmbomen, Beverly Hills inrijden. De slanke palmbomen zijn super hoog en super slank.
We parkeren de auto aan de North Santa Monica Boulevard vanwaar we even naar het parkje lopen en daarna de Rodeo Drive in wandelen. Dit is dus de Champ d’Elysee van LA. Peperdure winkels waar wij niet verder dan de etalage komen. We zij dus snel uit geshopt. Het is er ook rustig, weinig echte shoppers zijn op pad.
Rodeo Drive
We gaan nog even naar het postkantoor, waar ik een Califonian nummerplaat op de post doe, lopen nog langs het stadskantoor en gaan we weer terug naar de auto.
The Original Farmers Marked
Voor de lunch gaan we dan toch maar een gewonere buurt opzoeken en dat vinden we bij de Farmer’s Marked Hal. Sinds de jaren 30 uit de vorige eeuw worden hier allerlei producten verhandeld.
Nu is de markt ook deels op toerisme gericht waar je in een soort Food Court voor een prikkie kennis kunt maken met allerlei soorten keukens. Ik hou daar wel van omdat we met eten toch allemaal onze eigen voorkeuren hebben. Wij bestellen dus 2x Italiaans, 1x Chinees en 1x gewoon een sandwich en zitten dan allemaal aan dezelfde tafel. In het winkelcentrum wat er tegenaan zit rijdt nog een oude tram zoals je die ook in pretparken zit, erg leuk.
De temperatuur is inmiddels de 30 graden gepasseerd.
Hollywood
We parkeren midden in Hollywood in een parkeergarage. Zo ééntje waar je de sleutel af moet geven en waar ze dan vervolgens de auto’s bumper aan bumper zetten. We weten dan in ieder geval zeker dat er ook toezicht is. Ingang hier. We lopen de garage uit en als we om de hoek gaan liggen daar ook meteen de sterren met de namen. We staan eigenlijk al tegenover het Chinese Theatre. Het Chinese Theatre is ’the place to be’ en dan heb je het bijna gehad zou ik zeggen. In dit theater werden van 1944 tot 1946 de Oscars uitgereikt. Nu gebeurd dat in het Dolby Theater wat er achter ligt. Bij het Chinese Theatre vinden we de beroemde Hollywood Hall of Fame met de hand- en voetafdrukken van veel bekende acteurs en actrices maar ook de poten van Donald Duck.
Ook is het wel leuk om langs de sterren te wandelen en te kijken welke beroemdheden er ‘liggen’. Natuurlijk loopt er weer van alles en nog wat over straat. Entertainment, verklede mensen, hordes toeristen en verkeer. Dat is dan weer een dingetjes wat ze hier niet snappen. Hoe gezellig zou deze straat zijn als het gewoon een voetgangerszone zou zijn. We duiken nog even het gigantische Hard Rock Cafe in wat gewoon een groot restaurant is en weinig kroeg is op dit tijdstip van de dag.
Hierna kopen we nog een klein Oscar beeldje en gaan we naar de auto en vervolgen onze weg naar het Hollywood Sign voor de selfies. En ja, er bevindt zich hier aan de Mulholland Drive een officieel viewpoint maar je kunt natuurlijk dichterbij komen. Dus reden wij de North Beachwood Drive in met mooi uitzicht op de sign en als je die maar volgt tot aan de Deronda Drive en alle bordjes negeert dan is er op het eind een poortje die je naar de beste plek brengt; hier. Ik blijf voor de zekerheid maar bij de auto voor het geval de parkeerwachter langs komt en na 20 minuten rijden we weer weg.
Griffith Obsavatory – de oude sterrenwacht met uitzicht op LA
Een prachtige plek om de dag af te sluiten en de zonsondergang te aanschouwen is de Griffith Observatory. Griffith Observatory is een oude sterrenwacht. Kolonel Griffith zorgde er middels zijn erfenis voor dat het observatorium voor bezoekers toegankelijk bleef en een gratis tentoonstellingsruimte heeft. Je kunt via 2 wegen naar boven rijden. Er is boven een parkeerplaats of je parkeert langs de weg. Het is wel pittig betaald parkeren. Bij Griffith Observatory is het druk maar toch is er ruimte genoeg om van het geweldige uitzicht te genieten.
Hier zie je pas hoe groot de stad is en tekent down-town zich mooi af in de ondergaande zon. De lucht kleurt prachtig rood en langzaam neemt de kunstmatige verlichting van de huizen en de auto’s het stadsbeeld in het donker over…
Sunset LA
Dan stappen we weer in de auto en storten ons in de avondspits op weg naar Lancaster, een stad zo’n 80 km ten oosten van LA.
Vandaag staat ons een flinke rit te wachten maar zeker ook een hele mooie. De bedoeling is om via de Death Valley richting Las Vegas te rijden, een tocht van dik 600 km.
Maar eerst maar eens ontbijten. Ditmaal mochten we zelf wafels bakken maar om nu te spreken van een ontbijt… alles is mierzoet en ongezond. Zelfs de melk voor bij de flakes lijkt één of andere oplossing. Nu we iets buiten de toeristische routes overnachten zien we ook meer het echte America. De mensen die hier overnachten zijn er voor werk of iets anders maar niet toerisme.
Na het ontbijt gaan we vanuit Lancaster op pad. Lancaster is een stad geprojecteerd in een ruit in de droge Mojave Desert woestijnvlakte. Ruimte is er genoeg en de wegen in de ruit zijn ook standaard 4-baans plus een middenstrook.
We volgen eerst Highway 14 richting Mojave waar we links een gigantisch windmolenpark zien liggen. Energiezuinig zijn ze hier niet maar als er dan toch iets aangelegd wordt met groene energie dan pakt men het ook goed aan.
Sierra Nevada
We rijden verder naar het noorden en komen uit op het punt met de laatste uitlopers van de Sierra Nevada. Hier kun je dus linksaf via de Tehachapi Pass naar de vruchtbare Great Valley in de richting Sacramento, of rechtdoor de drogere vlaktes op. De Sierra Nevada zorgt met bergtoppen tot 3.478+ ervoor dat alle regenfronten uit het westen zo’n beetje tegen gehouden worden. De oostkant is dus kurkdroog. De westkant daarentegen is bekend van de Giant Sequoias trees, Kings Canyon N.P. en het groene Yosemite N.P. groen. Contrasten over en weer dus.
Red Rock Canyon
Wij gaan dus rechtdoor en volgen de highway 14. Het is rustig op de weg en met 2x 2 rijstroken is het heerlijk cruisen. Na Mojave paseren we het Red Rock Canyon State Park. Het zijn prachtige rotsformaties die vanaf de weg goed zichtbaar zijn. Je kunt er een dag spenderen maar wij moeten dat helaas links laten liggen.
Daarna is de weg wederom recht en rijden we door tot Olancha waar we stoppen bij het tankstation.
Olancha
Hier tekent de Sierra Nevada zich al prachtig af. Het is ook hier waar het telefoonsignaal op houdt plus het laatste normale tankstation met winkeltje te vinden is. We slaan dus nog wat in voordat wij hier rechtsaf gaan en weg 190 volgen.
De Sierra Nevada en onze huurauto
Halverwege het kaarsrechte stuk weg 190 zien we links de zoutvlakte Owens Lake, achter ons de bergen en voor ons het Death Valley N.P.. We stoppen voor een prachtige foto.
De Sierra Nevada
The Joshua Tree van U2
Ergens in mijn geheugen staat dat op een paar honderd meter langs deze weg de originele Joshua Tree bekend van U2 gestaan moet hebben. Ik heb hem als U2 fan een keertje in streetview opgezocht maar meer dan dat staat mij niet bij. Toch herken ik uiteindelijk het landschap en met een scherp oog zit Monique uiteindelijk op 500m uit de weg iets in de woestijn blinken. We stoppen en kijken met onze telelens of dit de oude dode U2 boom is met alle fan spulletjes er omheen, en ja hoor. Dat moet hem zijn. We stappen dus uit en sjouwen de droge woestijn in en na enige tijd later staan we bij een gedenkplaat, gitaren, koffers met bezoekersboeken en een dode boom. Erg leuk!
The restanten van de ‘echte’ Joshua Tree.
Star Wars Canyon
Als we onze weg vervolgens worden we ineens opgeschrikt door een superlaag over onze auto vliegende straaljager. Wat een malloot zeg… Even later als we bij het viewpoint Father Crowley Overlook stoppen komen we erachter dat we in de aanvliegroute reden van de Star Wars Cayon, een kloof waar straaljagers oefenen en vanaf de vlakte de kloof in duiken om in de lager gelegen vallei uit te komen. Een oude vliegtuigspotter ter plaatse gaf wel aan dat het niet normaal is dat ze zo laag over je auto aan komen vliegen.
Star Wars Canyon
Panamint Valley
Vanaf dit punt daalt de weg ook sterk naar beneden en het landschap verandert in een zwart maanlandschap. Na de slingerweg komen we beneden op de diepe vlakte uit, de Panamint Valley, een 100 km lange diepe vallei.
Deze vallei moeten we over steken om in de echte Death Valley uit te komen. Alhoewel wij de overkant makkelijk kunnen zien is de afstand toch 10km.
Aan de overzijde aangekomen klimmen we weer omhoog om over de bergrug heen te komen waarachter zicht de Death Valley bevind.
De Death Valley
Als we de pas over zijn strekt er een oneindige lege vlakte voor ons uit die langzaam in de diepte afdaalt. De weg draait langzaam naar beneden zodat we na enige tijd bij Stovepip Wells uitkomen. Eigenlijk een verzameling van oude en nieuwe gebouwtjes, een winkeltje, een restaurantje en zo, maar verder is er niet veel te zien.
Bij het laatste gebouwtje links moet je voor $30 een permit voor het park uit de automaat trekken. De temperatuur is inmiddels ruim boven de 30 graden als we weer een kilometer doorrijden naar de Mesquita Flat Sand Dunes. Dit is een stuifduinen gebied waar je jezelf echt in de woestijn kunt wanen. We stoppen er en wandelen een stuk door het zand.
Mesquita Flat Sand Dunes
Devils Golf Course
Vanaf dit punt rijden we verder en dieper de canyon in. Afstanden stellen hier niet veel voor en het is weer 50km door de canyon om bij het diepste punt uit te komen. We passeren nog een paar van die vakantieparken die met graszoden en palmbomen aangelegd zijn en voordat we bij het diepste punt zijn slaan we eerst rechtaf naar de Devils Golf Course. Een vlakte met grillig gevormde brokken zout.
Badwater
Hierna is een nog een paar kilometer voordat wij bij het laagste punt Badwater uitkomen. Hier bevinden we ons op 81 meter beneden zeeniveau. Hoog tegen de rotswand wordt nog eens het zeeniveau aangeven. De temperatuur is verder gestegen naar 36 graden (oktober). We stappen uit en maken eerst een foto bij het bord voordat we aan de wandeling beginnen. Oja, water is hier niet meer te koop, neem dus genoeg mee.
We lopen ruim een kilometer de vlakte op, wat in de zomerdag af te raden is, en komen dan uit op de geheel spierwitte indrukwekkende zoutvlakte. Ik vind het bizar mooi. We lopen zo ver door dat er niemand meer voor ons staat en we de mooiste foto’s kunnen maken.
Badwater Death Valley
Ik kan er geen genoeg van krijgen, ook niet van de heerlijk temperatuur en het windje. Toch moeten we uiteindelijk terug naar de auto en rijden de weg weer terug tot aan de één-richtingsweg naar de Artist Palette. Mooie rode kleuren sieren de bergen en er zit zelfs groen in.
Artist Palette
Ik merk inmiddels ook dat de spreekwoordelijk emmer langzaam vol zit. Zoveel indrukken op een dag, in een week, daar kan niets meer bij. Het is dan ook al namiddag als we besluiten toch maar richting Las Vegas te gaan koersen…
De volgende ochtend vertrekt ons vliegtuig weer via Salt Lake City naar Amsterdam.
