Rur-Olef Route
De Rur-Olef Route is een partnerweg van de Eifelsteig en loopt van Gemünd door het Olefdal richting Schleiden en Hellenthal. Vervolgens steek je het plateau over richting Erkensruhr en Einruhr (36 km). Vanaf daar volg je de Eifelsteig weer terug naar Schleiden (21 km).
In totaal is dat 57 kilometer, met circa 1300 hoogtemeters stijgen en dalen.
De eerste etappe: Gemünd – Hellenthal (16 km)
We beginnen de route op een koude winterdag in januari en starten in Schleiden, bij de kerk. Een vers gevallen pak sneeuw van 20 centimeter ligt er nog onberoerd bij. De hoofdwegen zijn gelukkig wel schoon. Achter de kerk in Gemünd pakken we de route op, die hier nog samenvalt met de Eifelsteig. Het pad stijgt gestaag omhoog door het bos. Het riviertje de Olef verdwijnt steeds verder in het diepe dal. De klim brengt ons van 350+ naar 450+. Het is volop genieten van de verse sneeuw, en langzaam komt de zon er ook nog door: Kaiserwetter!
Kuckucksley
Daarna dalen we stevig en komen uit bij de Kuckucksley: een mooi uitzichtpunt met een hut. Even waan ik me in Oostenrijk.
Hierna dalen we verder en, nabij het plaatsje Olef, nemen we afscheid van de Eifelsteig. Deze steekt het dal over richting Steinfeld, terwijl wij scherp naar rechts gaan en weer moeten klimmen.
Over een smal pad klimmen we omhoog, waarna we een plateau oversteken dat bijna de 500 meter hoogte aantikt.
Schleiden
Dan dalen we weer af naar Schleiden, waar we de beek Olef volgen. Het dal van de Olef is behoorlijk dichtbebouwd; er zit veel industrie. Als we in het centrum van Schleiden aankomen, strijken we neer bij Bäckerei Friederichs.
Watersnoodramp juli 2021
Het dal van de Olef was tijdens de watersnoodramp van juli 2021 zwaar getroffen. Binnen een half uur stonden veel huizen onder water, spoelden auto’s en huisraad weg, en erger nog: er vielen tientallen doden in dit dal. Anno 2023 was nog lang niet alle schade hersteld.
Als we even later weer buitenkomen, is de zon verdwenen en steekt er een windje op. Door de winkelstraat lopen we richting de Schlosskirche en het kasteel zelf. Nou ja, kasteel… het lijkt eerder op een groot klooster. Er zit nu onder andere een restaurant in gevestigd.
We komen weer in het bos uit en volgen via de berghelling de Olef. Zo nu en dan raken we de bebouwing; echt diep het bos in raken we dus niet meer.
Am Sündentempel
Vlak voor we afdalen naar Hellenthal komen we uit bij een houten huisje. Dit blijkt de Sündentempel te zijn, gebouwd in 1992 op 458 meter hoogte. De Tempel der Zonden dankt zijn naam aan de “zonden” die er in het verleden gepleegd zouden zijn (denk aan drank en drugs). Tegenwoordig is het huisje leuk ingericht en wordt het door de plaatselijke wandelclub netjes onderhouden.
Over een smal pad lopen we verder, waar we nog getrakteerd worden op een mooi uitzichtpunt over Hellenthal. Daarna duikelt het pad echt naar beneden en komen we achter de St. Anne Kerk in het stadje uit. Hier start ook de Burgenroute naar Blankenheim. Hellenthal is niet bijzonder mooi: het is een industriestadje met onder meer fabrieken van Schoeller, waar buizen worden gemaakt en waar circa 800 mensen werken.
We lopen een stuk terug richting het oude stationspleintje, waar we met bus SB81 (richting Kall) terug naar Gemünd gaan.
De tweede etappe: Hellenthal – Einruhr (20 km)
Twee weken later besluiten we de tweede etappe te lopen, van Hellenthal naar Einruhr. De sneeuw is weer geheel verdwenen; daarvoor in de plaats hebben we modder en volle beken. We parkeren in Einruhr en, omdat het openbaar vervoer op dit traject niet ideaal is, nemen we de taxi naar Hellenthal: het startpunt van onze wandeling.
Hellenthal kennen we nog van de Burgenroute. Toen bezochten we ook even de stuwdam Oleftalsperre. Nu zien we er niets van, zelfs het meer niet. Het pad klimt vanuit het dorp gestaag omhoog in noordoostelijke richting. We passeren het Greifvogelstation & Wildfreigehege Hellenthal.
Weidse vergezichten
Eenmaal boven volgen we de bosrand. Het gaat op en af en vervolgens nog verder omhoog, tot zo’n 600 meter boven zeeniveau. De panorama’s rondom zijn weids. Gelukkig is het rustig weer, want de wind kan hier — zeker in combinatie met regen — flink huishouden.
Kilometers lang komen we geen mens tegen; eigenlijk helemaal niets. Niet saai, maar de brede, goede paden nodigen wel uit om stevig door te stappen. Kolossaal hoog zijn de windmolens aan de horizon. Uiteindelijk steken we de Bundesstraße B258 over, waarna we weer in de bossen terechtkomen. Het is nog steeds stil: geen mens te bekennen. Dit deel van de Eifel, dicht bij de Belgische grens, is heerlijk rustig, met weinig tot geen bankjes. We kennen het nog van de Wildnis Trail en de Narcissenroute.
Dreiborner Hoogvlakte
Maar we zijn langzaam aan pauze toe. We hebben de 10 kilometer erop zitten als we de Dreiborner Hoogvlakte oplopen. Deze hoogvlakte kenmerkt zich door lage begroeiing en veel brem. Het is prachtig, stil, leeg en… nog steeds weinig bankjes.
Tenminste… uiteindelijk komen we op een splitsing uit. Yes: een bankje! Maar helaas… bezet. Dat zijn de eerste mensen die we zien. Ik had ze wel weg willen jagen, maar dat is niet zo netjes — balen dus. We nemen dan maar genoegen met in het gras zitten, en dat is eigenlijk ook best knus. Voor dit soort momenten heb ik altijd een plastic zak bij waar ik op kan zitten. We genieten van de warme, meegebrachte chocomelk en de in Roetgen gekochte broodjes.
Dreiborner Hoogvlakte – Dreiborner Hochfläche
De Dreiborner Hoogvlakte is een gebied van bossen en open terrein, zo’n 33 vierkante kilometer groot, in het Nationaal Park Eifel. Het komt overeen met het gebied van het militaire oefenterrein Vogelsang dat op 31 december 2005 werd teruggegeven aan de natuur en sinds 1 september 1946 verboden terrein was voor het publiek. Sinds 2006 zijn delen van het gebied opengesteld voor het publiek, dat alleen gebruik mag maken van bepaalde routes.
Erkensruhr
We lopen weer verder en komen langzaam bij het bosgebied van Erkensruhr uit. Hier komen we wel steeds vaker wandelaars tegen; de bewoonde wereld komt dichterbij. Het pad ontpopt zich als een spectaculaire singletrack met rotsen, afgronden en naar beneden denderende beken. Uiteindelijk zijn we beneden in het dal en draaien we een stukje terug om de Erkensruhrbeek over te steken.
We volgen het pad langs de hellingen door het loofbos. We zien Erkensruhr liggen, maar het pad gaat niet door het dorp. Daarna is het een kwestie van uitlopen naar Einruhr: geen noemenswaardige klim, en aan het einde nog een leuke afdaling naar de Rur en de Rursee, waar onze auto op de parkeerplaats staat.
Rur, Roer of Ruhr
Wat is het nu eigenlijk? De rivier waar wij langs wandelen heet de Rur met de Nederlandse vertaling Roer. De Roer stroomt naar Nederland en mondt bij Roermond uit in de Maas. De Ruhr met een ‘h’ ligt aan de oostzijde van de Rijn en is dus een totaal andere rivier waarnaar het Ruhrgebied vernoemd is. Vreemd genoeg dragen dorpjes langs de Rur namen als, Einruhr en Erkensruhr.
De derde etappe: Einruhr – Gemünd (21 km)
De derde etappe is een erg mooie wandeling langs (en boven) de Rursee, de Urftstaumauer, Wollseifen en Vogelsang. Niet voor niets valt dit traject samen met andere routes, zoals de Eifelsteig (etappe 4), de Wildnis Trail en een stuk van de Wasserlandroute. Voor de bewegwijzering geldt dan ook: volg de bordjes van de Eifelsteig.
Einruhr
Wij starten in Einruhr, een dorpje met hotels, pensions en restaurantjes. Het is een mooie uitvalsbasis voor tochtjes. Er vaart een rondvaartboot over het stuwmeer.
We beginnen meteen met een stevige klim. Tijdens de klim steekt een das voor onze neus het pad over. Na een kwartiertje klimmen hebben we een prachtig uitzicht over Einruhr en het meer. In de schaduw liggen nog resten natte sneeuw, terwijl het zonnetje langzaam probeert door te komen.
De Rursee als spiegelmeer
We blijven op en af gaan over de zuidflanken van de helling langs de Rursee. Zo staan we weer aan het water en even later lopen we weer door het bos. De route vlakt af en we volgen het modderige pad, met het meer aan onze linkerhand.
Urftstaumauer
Na een kilometer of zeven naderen we de grote stuwdam, de Urftstaumauer, die zich in de zijrivier de Urft bevindt. De stuwdam is 58,5 m hoog en 268 meter lang. Deze dam is rond 1900 gebouwd en is de oudste in de regio. In de dam bevindt zich een waterkrachtcentrale, goed voor 16 MW.
We steken de dam niet over, maar klimmen omhoog richting het spookdorp Wollseifen. Na de oorlog is het dorp Wollseifen, vlak bij Vogelsang, ontruimd en onderdeel geworden van een NATO-oefenterrein. Heden ten dage is het weer toegankelijk als natuurgebied. Oude resten van het dorp en het voormalige schietterrein zijn nog duidelijk zichtbaar.
Even verderop komen we uit bij het Vogelsang-complex. Vogelsang is een oud NSDAP-opleidingskamp en lag zó verborgen dat het niet door de geallieerden is opgemerkt en dus niet is gebombardeerd. Tegenwoordig kun je Vogelsang bezoeken; er is onder andere een bezoekerscentrum en er zijn tentoonstellingen.
Na Vogelsang volgt de afdaling naar de Urft. We blijven deze beek volgen tot aan Gemünd: de finish.
De route – GPX-bestand
Onderstaand kun je de GPX-file downloaden als zipbestand.
Download “GPX file Rur-Olef route” rur-olef-route.gpx – 910 keer gedownload – 140,51 KB
