Roadtrip door Wales en Liverpool – natuur, steden en muziekgeschiedenis
Wales en Liverpool vormen samen een verrassend veelzijdige bestemming voor een roadtrip. In dit reisverslag nemen we je mee van de historische havenstad Liverpool, bekend van de Beatles, naar de ruige natuur van Wales. Via Chester en Llandudno trekken we over historische oude bruggen naar het Snowdonia National Park, langs kastelen, bergpassen, kustlijnen en sfeervolle dorpjes. Een afwisselende reis vol natuur, cultuur en muziekgeschiedenis. Na eerst Ierland en Schotland bezocht te hebben werd het nu tijd voor een roadtrip naar dit deel van het Verenigd Koninkrijk.
Onze route Liverpool en Wales
Omdat veel bezienswaardigheden rondom het Snowdonia gebergte liggen besloten we 3 nachten in Llandudno te verblijven. Llandudno is een oude, mondaine Victoriaanse badplaats die in ieder geval ’s avonds niet is uitgestorven.
Op onderstaande kaart zijn onze dagtrips ingetekend:
Blauw = dag 1, Paars = dag 2 en licht blauw is dag 3.
Ja, waar moet je nu aan denken als je naar Wales gaat? Veel hele oude industrie, oude spoorlijnen, mijnen, kastelen maar bovenal ook ruige natuur. Ga je naar Liverpool dan ontkom je er niet aan dat dit de stad van de Beatles is en de plaatselijk FC Liverpool en Everton. Oude opgeknapte havengebieden, volksbuurten en gezellige mensen.
Dag 1 – Aankomst Liverpool, via Chester naar Wales
We vertrokken al in aller vroegte richting Schiphol, gunstig want samen het 1 uur tijdsverschil waren we al ruim voor de middag in Liverpool en hadden we nog ruim een halve dag voor ons. De weersvoorspellingen waren goed, geen regen en daar zijn we al tevreden mee. Wat ons meteen opviel was dat er rond een uur of 11 totaal helemaal niets te doen is op het vliegveld genoemd naar, jawel John Lennon.
We pikken onze huurauto op, een mooi Ferrari rode Vauxhall (heet bij ons gewoon Opel) en kachelen even een stukje Liverpool in. Daar waar het bij ons overal druk is valt het hier dus wel mee en kunnen we rustig aan het links rijden wennen.
Geboortehuis Paul McCartney en Strawberry Field
Onze eerste korte stop is bij 20 Forthlin Road waar Sir Paul McCartney zijn jeugd door bracht. Eigenlijk stelt het gewoon niks voor dus plannen we nog één korte stop voor we de stad uit rijden. We rijden de Baconsfield Road in waar we het hekwerk van Strawberry Field zien. De poort naar de tuin van een voormalig weeshuis. We maken wat foto’s en draaien om de Menlove Avenue in waar na enkele honderden meters een oud woonhuis van John Lennon staat. ’t Is maar een huis dus rijden we door op weg naar Chester.
Silver Jubilee Bridge / Runcorn Bridge
We gaan dus op weg naar Wales met als bestemming Llandudno. Maar op de weg er naartoe is veel te zien dus gaan we een aantal stops maken en verwachten pas in de avond daar aan te komen. We pakken de Queensway en steken via de prachtige oude Silver Jubilee Bridge ook bekend als Runcorn Bridge de Mersey River over. Deze brug vertoont erg veel gelijkenis met de Harbour Bridge in Sydney. Hij is gebouwd in 1956, heeft een vrije overspanning van 330 m en een totale lengte van 480 m. De brug ligt parallel aan de veel oudere Runcorn Railway Bridge met kasteeltorens als entree.
Chester: historische stad met vakwerkhuizen
We vervolgen onze weg en rijden naar Chester. Hier verlaten we de snelweg en mengen ons in het (hier wel) drukke stadverkeer. Chester is de hoofdstad van Cheshire en ligt aan de rivier de Dee. De stad (city) heeft ongeveer 80.000 inwoners en valt onder het district City of Chester. De binnenstad van Chester kan worden beschouwd als een van de best bewaarde vestingsteden van Groot-Brittannië. Sommige delen van de intacte stadsmuur dateren uit de 1e eeuw na Christus. Typerend voor Chester is de bouwstijl die met zijn vakwerken erg Duits overkomt. De stad is erg levendig met straatmuzikanten, het beschikt ook nog over een hogere winkelgalerij voor rijkere mensen vroeger die dan afgezonderd konden winkelen.
Chirk en het Llangollen kanaal
We hebben in Chester onze buik rond gegeten aan ‘pies’ en zakken vervolgens nog wat verder af naar het zuiden. Volgende stop is Chirk. Chirk ligt net over de grens in Wales en staat bekend om zijn aquaduct, viaduct, Llangollen-kanaal en kasteel.
In de tijd dat het nog niet duidelijk was welk vervoermiddel het beste was werd er een heel kanaalstelsel door Wales en Engeland gelegd. Met smalle bootjes werden hier de goederen getransporteerd. Het aquaduct uit 1796 en viaduct uit 1846 zijn aangelegd door respectievelijk de beroemde ingenieurs Thomas Telford en Henry Robertson. Deze heren hebben grootse bouwwerken achter hun naam staan. De kunstwerken steken hier het dal over van de River Ceiriog waarna het lager gelegen kanaal weer een tunnel in duikt. Tegenwoordig is het Llangollen Canal enkel nog voor pleziervaart in gebruik.
Chirk Castle
Als we een eind verderop het dorp weer uitrijden staan we ineens bij een gigantische gietijzeren poort zomaar in het niets. Het verhaal gaat dat deze poort geplaatst is langs de kortste route van het spoor naar het kasteel voor het geval de koningin per trein op visite kwam. We rijden door naar het kasteel. Een lomp gebouw met wat bijgebouwtjes. We genieten van het uitzicht over het weidse landschap.
Valle Crucis Abbey
Dan wordt het tijd wat vaart te maken om voor het donker in Llandudno te komen. Via Llangollen, een druk toeristisch plaatsje met oude treinen rijden we over de A542 naar Valle Crucis Abbey. De ruïne van een oud klooster. Voor wat entree mag je binnen de muren, wij bekijken hem op afstand.
Horseshoe Pass (+345)
We vervolgen onze weg weer richting de Horseshoe Pass (+345). Ik ga even uit de auto om van het uitzicht te genieten en de prachtige hei.
Llandudno: Victoriaanse badplaats aan zee
Via Ruthin, een alleraardigst plaatsje rijden we naar de Highway en maken dat we in Llandudno komen. We verblijven in het Beach Hotel, midden in het centrum.
Voordat we gingen eten zijn we eerst even kort de 376 m lange pier opgelopen. Je hebt hier alle kanten op prachtig uitzicht. Het geheel hier is wel verschrikkelijk ouderwets maar juist daarom ook weer mooi.
Terugkijkend op een mooie dag pakken we ’s avonds nog een paar pints in de pub.
>>> Lees verder: Dag 2 – Llandudno en via Conwy naar Snowdonia >>>>
Dag 2 – Llandudno en via Conwy naar Snowdonia
Het is zaterdag, de wekker staat niet te vroeg en ik loop eerst even naar de zee alvorens in aan het Full Wales Breakfast begin. Traditioneel, hoe vet dan ook, met alles erop en eraan.
The Great Orme
Na ons ontbijt gaan we eerst de Great Orme, het schiereiland bij Llandudno ronden. Je moet hiervoor eerst door een tolpoortje. Het is inderdaad een mooie kustweg.
Halverwege de heenweg slaan we linksaf richting de top. We passeren eerst een kerkhof met een kerkje waar we even rondlopen. Bizar het bordje om vanwege kuilen en instortingsgevaar vooral op de paden te blijven.
Daarna rijden we naar de top. We moeten even stoppen voor de typische toeristische tram die naar de top rijdt. De tram is van hetzelfde type als in San Francisco. Je kunt ook nog met een kabelbaan omhoog. Zo zie je maar. Het waait hier snoeihard. De wind giert je om de oren en in de verte, in de bergen, zien we ook buien hangen. Dat voorspelt niet veel goeds. Die harde wind is op zich wel een leuke attractie.
Na de top rijden we weer terug en vervolgen de Marine Drive en komen uiteindelijk weer in Llandudno uit. We rijden hier verder naar Conwy.
Conwy: kasteel, stadsmuren en rivierbruggen
De stad met de drie gezichtsbepalende bruggen die richting het kasteel lopen. Het is een leuk toeristisch plaatsje zonder echt een winkelcentrum. Het havengebied is leuk met het smalste huis van de UK. Opmerkelijk is het ontwerp van de spoorbrug uit 1849 die met zijn toegangstorens volledig aansluit met het kasteel. De kokerligger waar de trein doorheen rijdt is wel lomp. Wederom Robert Stephenson die hier als een soort pionier allerlei markante bouwwerken heeft neergezet.
Snowdonia Mountains
Terug naar de Highway A55, bij Bangor gaan we eraf en rijden richting de Snowdonia Mountains via de A5 het dal Nant Ffrancon in. De natuur is hier prachtig. Een mooi breed dal, groen bij de rivier en via de paarse heikleur oplopend naar boven rotsachtig. We nemen bewust een parallel weggetje aan de andere zijde van de rivier zodat we makkelijker kunnen stoppen.
Dan loopt de weg ineens kronkelend een bosje in en komen we uit bij de Idwal Cottage. Het weer oogt inmiddels wat wisselvallig en nodigt niet uit tot een lange wandeling. Toch besluiten we hier het erop te wagen en een kleine wandeling te maken naar het iets wat hogerop gelegen meer Llyn Idwal.
Het pad is makkelijk en de natuur natuurlijk overweldigend. Echter als we bijna bij het meer zijn word ik bijna door een enorme wandstoot van het pad geblazen. Oppassen dus. Dan zien we een bui op ons afkomen en zoeken aangekomen bij het meer snel dekking achter een hoge steen. De regen komt met bakken naar beneden, alhoewel, hij valt meer horizontaal. De zware valwinden doen het hier echt spoken. Het schuimkoppen water wordt gewoon uit het meer geblazen… wachten op een droog moment en dan snel terug.
Zo, alles is nat dus we zijn meteen klaar met de bergen. Daar waar het aan de kust nog droog was blijkt het hier potdicht te zitten en ook nog een flink te spoken. We rijden dan maar door tot de A4086 waar we rechtsaf gaan. De natuur is prachtig maar dan droog weer graag. Via de Pass of Llenberis passeren we de toeristenplaats bekend om zijn treintje naar de Snowdon Mountain, de hoogste berg van Wales.
Caernarfon
Als we de bergen uit zijn komt de zon weer tevoorschijn. En dus zijn onze kleren na een korte wandeling door het prachtige Caernarfon zo droog.
Britannia Bridge en de Suspension Bridge
Vanuit Caernarfon rijden we weer naar het noorden en steken via de Britannia Bridge van jawel hoor Stephen Robertson de Menai Strait over naar Anglesey. Deze brug was eerst een kokerbrug voor het spoor maar is door brand verwoest. Later is de brug omgebouwd tot een tweelaags brug met het spoor onder en de A55 bovenop. Ouder nog is de Suspension Bridge uit 1826 is ontworpen door Thomas Telford. Ongelooflijk dat men dat in die tijd al klaar kreeg.
Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndr obwllllantysiliogog
We rijden even door totdat gekke plaatsje met de langste plaatsnaam: Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndr obwllllantysiliogog, de langste plaatsnaam van Europa. Hierna keren we via de ‘suspension’ brug terug naar Llandudno.
En ’s avonds een stevige hap eten en natuurlijk weer een paar pints in de pub.
>>> Lees verder: Dag 3 – Llandudno en via Conwy naar Snowdonia >>>>
Dag 3 – Dag 3 – Coed y Brenin, Barmouth en de Llŷn Peninsula
Zondag, vandaag willen we wat meer naar het zuiden. Eerst door de bergen naar beneden en dan langs de kust omhoog. We gaan dus via Conwy en de A470 door de Vale of Conwy richting Betws-y-Coed.
Llanrwst: historisch dorp aan de rivier Conwy
Het weer is onvoorspelbaar. Het druppelt een beetje en de vraag is of het in de bergen slechter is of niet. We komen in het plaatsje Llanrwst (1 medeklinker!). Bij de brug over de Afon Conwy stoppen, omdat het er wel aardig uitziet. In het nabijgelegen parkje ligt een soort Stonehenge-cirkel en de Tu Hwnt I’r Bont Tearooms (taverne) is prachtig begroeid met klimop en gehuld in de eerste herfstkleuren.
Betws-y-Coed
Dan rijden we aan de westkant van de rivier verder richting Betws-y-Coed; een toeristisch oord. Je kunt hier van alles ondernemen, watervallen, treintje maar het is ook een mooie uitvalsbasis voor dagtrips.
Verder door valleien en veengebieden
Ons trekt het in ieder geval niet. We rijden dus verder via de A5 de Fairy Glen in en gaan bij Conwy Falls rechtsaf de B4406 in richting Penmachno. Dit is een prachtige vallei. Niet spectaculaire bergen of zo, maar gewoon het contrast tussen natuur en landbouw is hier heel mooi.
Langzaam wordt het weggetje smaller en klimt na Carrog steil omhoog waar het landschap in een veenlandschap verandert met heide. Uiteindelijk slaan we rechtsaf de B4407, een iets bredere weg. Het landschap is weids en prachtig.
Coed Y Brenin Forest Park
We komen uiteindelijk uit op de A470 waar we linksaf gaan verder naar het zuiden. Dat men hier in Wales net zo met het milieu bezig is als bij ons bewijst men wel in dit gebied. We zien op diverse plekken schermpjes om een paddentrek of iets dergelijks te sturen en aangekomen in het Visitor Centre van Coed Y Brenin Forest Park zien we dat er veel aandacht is voor de natuur en de mens die hier wil recreëren. Er zijn wandelroutes uitgezet, ATB-routes, douches, wasplaatsen etc. Wij nemen een korte wandeling naar de rivier. Op zich niet bijzonder maar je bent ten minste wel even de auto uit.
Barmouth: badplaats aan Cardigan Bay
We rijden weer verder naar het zuiden en slaan bij Llaneltyd rechtsaf de A496 op richting Barmouth. Links zien we het getijdengebied van de Afon Mawddach. Als we in Barmouth aankomen, zien we veel bedrijvigheid. Barmouth was vroeger een industriestadje met scheepsbouw en een spoorlijn waarmee de gewonnen grondstoffen uit de mijn op transport gezet konden worden. Tegenwoordig is toerisme de grootste inkomstenbron.
Veel dagjesmensen uit Shrewsbury en Birmingham kiezen de kortste verbinding naar de kust en dat is Barmouth. De wind is inmiddels flink aangetrokken. Langs de kade van Barmouth liggen zelfs zandzakken en zijn coupures geplaatst. Ik trek me er niets van aan en loop een het erg brede strand op. Mijn broekspijpen worden gezandstraald. Dan duiken we een pub in voor een echte ‘fish and chips’.
Het visje smaakte redelijk. Veel deeg maar goed. We stappen maar weer in de auto en rijden de kust verder af naar het noorden.
Harlech, trammetjes en Porthmadog
Er zijn nog wat bezienswaardigheden zoals Harlech maar vooral het uitzicht op zee is prachtig. De branding is enorm ruig; er is een zware storm op komst. Bij Tram-y-Garth nemen we de binnenweg linksaf richting Porthmadog via de Pont Briwet over de Afon Dwyryd. Een smal houten eenrichtingsweggetje waar zo nu en dan tol geheven wordt, de brug is nu vervangen door een nieuwe brug.
Porthmadog slaan we maar over. Ook weer zo’n toeristisch circus met een treintje (die vanuit Betws-y-Coed). Ook Porthmadog was een havenplaats waar de grondstoffen uit de mijnbouw op de boot gingen op weg naar o.a. Hamburg. Als de lege boten terug voeren moesten zij geballast worden en deze ballast werd bij Porthmadog weer in zee gedumpt zodat hier nu een eiland is ontstaan.
We rijden via de A497 door naar Criccieth waar we even de auto uit gaan en om tegen de harde wind in leunen.
Lleyn Peninsula
We willen de dag afsluiten op Lleyn Peninsula en wel bij Carreg Ddu. Een uitloper in zee aan de noordzijde van Lleyn Peninsula. Aan de zuidzijde is de kust ruig met alleen rotsen maar de noordzijde herbergt een prachtige baai met een zandstrand en zelfs een pub op het strand. We parkeren de auto op de parkeerplaats bij het golfterrein en lopen via de golfbaan naar de vuurtoren.
Het waait behoorlijk hard; van een Duits echtpaar vernemen wij dat uitlopers van een hurricane op weg zijn naar Wales. Moeten wij ons zorgen gaan maken over de terugvlucht morgen? Achteraf bleek het de zwaarste storm in 15 jaar te zijn. Maar terug naar Carreg Ddu, ik pak mijn GPS en verstop hier nog snel een travel bug die ik uit Duitsland heb meegenomen in een Geocache.
We zien helaas geen zeehonden. Het pad loopt aan de noordzijde naar beneden en leidt ons naar Porth Dinlleann en de pub. Deze was helaas dicht.
Het wordt tijd om terug te keren naar Llandudno waar we ’s avonds wederom afsluiten met een stevige hap eten en pints. Morgen gaan we vroeg terug naar Liverpool waar we de binnenstad nog willen bezoeken.
Dag 4 – Liverpool, de Beatles en nog meer
Maandag, het is behoorlijk onstuimig maar niet zodanig dat je maar vooral de straat niet op moet gaan. We ontbijten voor de laatste keer ‘full breakfast’. Vandaag rijden we in één ruk naar Liverpool en hebben dan een deel van de ochtend en middag om de stad te bezoeken. Aldus begeven we ons op A55 tot Chester waar we via Birkenhead Liverpool in willen rijden.
Stanley Park – Anfield Stadium
De trip verloopt voorspoedig, geen spitsperikelen hier, en via de tunnel komen we in de stad. Ik gebruik mijn Garmin Dakota als navigatie en deze brengt ons netjes richting Stanley Park waar Anfield Stadium ligt. We nemen de Rockfield Road om via de oude vervallen wijk bij de achterkant van het stadion uit te komen. Hier staat het beroemde hekwerk met het opschrift “You’ll never walk alone” en een herdenkingsmonument aan de gevallenen van het Hillsborough drama waar 96 fans omkwamen.
In Liverpool is men momenteel bezig oude volksbuurten grootschalig te saneren. Kort gezegd houdt dit in dat hele buurten plat gegooid worden om ruimte te maken voor nieuwbouw. Zo ook dus een aantal wijken rondom het stadion. Voor het stadion zelf zijn ook nieuwbouwplannen. Toch heeft het wel een bepaalde sfeer, de pubs en huizen tegen het stadion aan. We stoppen aan de voorzijde even en ik loop langs de hoofdentree. Als we het gezien hebben kachelen we richting het centrum.
Albert Docks, Mersey en de Beatles
We rijden richting de Albert Docks waar we de auto parkeren. De Docks is het oude havengebied waar pakhuizen omgebouwd zijn tot winkelgebied. Er is een groot theater en museum gebouwd. Een aantal oude scheepsdokken zijn behouden gebleven zodat er een mooie mix van oud en nieuw ontstaan is. Het gebied langs de Mersey is weer aantrekkelijk. Veel toeristen komen op het Beatles Museum af maar de winkeltjes waaronder de Beatles Shop roepen ook al genoeg Beatlesgevoel op.
Ook niet te missen de beelden van het gezin dat zijn geluk ‘overseas‘ gaat zoeken en de plaatselijke rock & roll ster Billy Fury.
Daarnaast staan er nog een aantal hele mooie gebouwen langs de Mersey, zowel oude als ook hele nieuwe. De Royal Liver Building, Cunard Building en de Port of Liverpool Building zijn drie oude gebouwen direct naast elkaar. Daarnaast een aantal splinternieuwe moderne gebouwen waaronder het National Museum.
Liverpool als muziekstad met de Cavern Bar
Dan lopen we de Water Street in waar we bij de Town Hall uitkomen, we gaan hier rechtsaf naar het Victoria Monument. Hier gaan we weer links de winkelstraat in en daarna weer linksaf tot we bij de Mathew Street zijn. The ‘place to be’ voor de Beatlesfan en muziekliefhebber. Want hier bevindt zich een kopie van de vroeger Cavern Bar. Hier hangen en staan de beelden van de muzikanten aan de muur en in de straat. Hier vind je plaquettes van helden uit de stad en grootse muzikanten die hier geweest zijn: de Cavern Wall of Fame. Diep onderin de Cavern Bar proef je de Beatles sfeer (waarvan je wel moet houden). Al met al leuk om te zien, we drinken er een ‘half pint‘.
Ondanks dat Liverpool een zogenaamde muziekstad is merk je er op straat niets van. Geen straatmuzikanten dus, misschien lag het aan de storm of zo. We lopen weer richting de winkelstraat vanwaar we weer langzaam richting de auto terug lopen. Op de weg terug rijden we nog langs een aantal Beatles spots waarover ze gezongen hebben zoals Penny Lane en Sergeant Peppers.
Het is nog steeds stormachtig, maar ook zonnig. Onze vlucht naar huis was wel “bumpy”, vooral de landing op Schiphol, maar hij was in ieder geval niet geannuleerd. De trip naar Liverpool en Wales was zeker moeite waard en zeer afwisselend.
Meer Verenigd Koninkrijk en Ierland:
