Hiken in Lapland naar Abisko
In augustus 2017 trok ik solo door Zweeds Lapland en liep ik de 110 kilometer lange meerdaagse hike van Nikkaluokta naar Abisko. In de video en het reisverslag hieronder neem ik je mee langs berkenbossen, fjells, rivieren en hutten op (en rond) de Kungsleden—een korte maar sfeervolle indruk van mijn tocht richting Abisko.
Vooraf
Al jaren had een klein kaartje op mijn computer staan met dat ene plekkie in het hoge noorden: Abisko National Park, Lapland. Wat ik hier nu fascinerend aan vond weet ik al niet meer. Waarschijnlijk was het iets met het hoge noorden, ver boven de poolcirkel en wildernis. Toen ik me er later eens wat verder in ging verdiepen kwam ik er achter dat het gebied ongekende meerdaagse hike / wandelmogelijkheden heeft. De Kungsleden, de Fjällraven Classic, de Padjelanta, Nordkalottleden en vele alternatieven. Er zijn tal van bussen die wandelaars vervoeren naar de startpunten (o.a. bus 92 en bus 93), er is een goede treinverbinding met Abisko, een luchthaven in Kiruna en zelfs bootverbindingen over diverse afgelegen meren.
Maar goed, het duurde uiteindelijk tot 2017 eer ik de stoute schoenen aantrok. Niemand kreeg ik overgehaald om mee te gaan en dus ging ik maar alleen. Tickets geboekt bij Transavia en Scandinavien Airlines, mijn uitrusting opgefrist, proviand ingeslagen en gaan… op naar Kiruna, hiken in Lapland naar Abisko.
De route hiken in Lapland naar Abisko
Tot dag 2 was ik er nog niet zeker van welke route ik zou gaan lopen. Of het traject Nikkaluokta – Vakkotavare (71km), misschien de Vistavagge (89km) of toch het traject Nikkaluokta – Kiruna (110km). Doordat de reis vlot verliep, de aansluiting met de bussen perfect was en het weer prima, kon ik op dag 1 al flink wat meters maken zodat ik toch uiteindelijk de uitdaging voor de 110km van Nikkaluokta naar Abisko ging.
Dag 1: Van thuis tot het Kebnekaise Fjallstation
Ik vertrek om 7.30h vanaf Eindhoven richting Stockholm, heb daar een overstap en om ca. 13.30 uur ben ik al in Kiruna, 250km boven de poolgrens.
Kiruna
Kiruna is een ertsmijnbouwstadje in het hoge noorden. Het is de grootste stad van Noord Zweden. Zonder de enorme hoeveelheden ijzererts was er niet veel. Een spoorlijn (de Ertsbaan) ontsluit Kiruna met Lulea aan de Botnische Golf. Deze is echter een aantal maanden per jaar dichtgevroren en dus wordt de erts veelal naar Narvik in Noorwegen gebracht. De ijzererts bevindt zich als een soort enorme halve discusschijf in de bodem tot op ruim 1,5km diepte. Een maquette in de vvv kantoor toont een mooi 3D model hiervan. Doordat men steeds dieper erts gaat winnen ontstaat het risico dat delen van de stad gaan verzakken. Daarom is men nu druk doende de halve stad te verhuizen. Huizen worden gesloopt of verplaatst. In augustus 2025 werd de kerk 5 kilometer verplaatst. Ook het station is reeds verplaatst.
Centrum Kiruna
Het centrum van de stad kwam mij erg troosteloos over. Het is er stil, weinig uitstraling en weinig mensen op straat. Ik weet dat ik in een stad waar het 3/4 van het jaar koud is ook niet echt frisse groene parken moet verwachten maar toch. Er staan wel, zeker net buiten het centrum, een aantal hele leuke authentieke Zweedse huizen.
Snel inkopen doen in Kiruna
Aangekomen op het vliegveld staat de shuttlebus klaar om je voor 110 kr naar het centrum te brengen. Vanaf het busstation loop ik even de hoek om richting Intersport om een gastankje en deet (jungla-oil) te kopen. Het is droog en rustig weer. Ik maak nog een ommetje waarna ik om 15h bus 92 pak naar Nikkaluokta. De bus zit tot de laatste stoel vol met hikers. Op richting de “Last Wilderness of Europe” zoals Lapland vaak genoemd wordt.
Aankomst in Nikkaluokta – eindelijk wandelen
Na een klein uurtje kom ik in Nikkaluokta aan en daar ga ik eerst even mijn rugzak ordenen. De muggen vliegen al om mijn oren dus smeer ik me meteen rondom in met deet. Eenmaal gepakt en gezakt loop ik onder de “vertrekboog” door met opschrift Nikkaluokta en ga op pad.
Het eerste traject van de route voert je over 18km door laag berkenbos naar de Kebnekaise Fjallstation. De plek vanwaaruit de meeste medereizigers de hoogste berg van Zweden willen beklimmen, de Kebnekaise 2106+.
Lap Danalds en varen op het Láddjujávri Meer
Na 7 km stappen kom ik aan bij het Láddjujávri Meer. Het meer is spiegelglad met aan de horizon de indrukwekkende bergen, de wildernis. Aan het meer staan een paar hutten en een Lap Danalds maar men blijkbaar rendierburgers verkoopt. Nu is echter alles gesloten. Gelukkig ligt hier wel de boot klaar om je 4 km over het meer en de rivier te vervoeren met prachtige uitzichten op de bergen. Ik pak de boot want ik hoop eigenlijk nog tegen de avond in de buurt van het Fjallstation te komen. Lopend was overigens net zo snel gegaan maar het was vanmorgen met 4.30 uur opstaan erg vroeg dus dit spaart wat energie. Het is een mooie boottocht die het laatste stukje nog over de rivier gaat.
Weer voet aan wal sjouw ik weer verder. Hierna wordt het pad wat minder comfortabel, meer stenen en bergop. Ik loop nog 6 km door totdat ik nog voor de brug en splitsing naar de Tarfalavallei een prachtige campspot vind. De uitzichten zijn overweldigend. Na een klein half uurtje heb ik alles staan en is het eten klaar. Genietend van het uitzicht eet ik mijn pannetje ‘adventure curry’ op.
Telefoonverbinding
Er staat een zendmast bij het Kebnekaise Fjallstation. Het bereik is hier dus prima maar richting Singi zal na een kilometer of 8 de verbinding wegvallen. De telefoonverbinding zal pas enkele kilometers voor Abisko weer terug komen. Er zijn om de 8 a 12 kilometers wel plekken met noodtelefoons, deze staan op de wandelkaarten aangegeven.
Muggen
Iedereen piept altijd over de muggen in Lapland en inderdaad, zodra je uit de bus stapt bij Nikkaluokta vliegen en tientallen rond je hoofd. Het zijn wel slome makke muggen die je zo kapot slaat maar een goede anti-muggenspray is geen overbodige luxe. Ik kocht een potje Djungelolja oil bij de Intersport en smeerde me hier mee in. Zelfs als je een dun shirt aan hebt moet je er hier rekening mee houden dat ze er doorheen kunnen steken. Als het waait heb je er minder last van dan bij rustig weer en als je stilstaat meer last dan lopend. Bij eten sloot ik mezelf op achter mijn het muskietengaas van de tent, je wilt immers rustig eten.
Schemering
De zon gaat 21.30h onder maar om 19.30h begint het al te schemeren. De zon gaat onder zo’n schuine hoek onder dat het gewoon heel lang duurt eer het echt donker is. Het is niet stil, de nachtrust wordt beheerst door het geluid van stromend water uit alle hoeken en gaten van het dal. Ik ga slapen en als ik om 4.00h wakker wordt is het ook al weer licht. Met moeite val ik weer in slaap.
Dag 2: Kebnekaise Fjallstation – Sálka (28 km)
Als ik de volgende ochtend wakker wordt is mijn eerste actie natuurlijk de tent open ritsen en kijken wat voor een weer het is. Er zijn laaghangende wolken en vanuit het oosten zie ik wat dikkere wolken. Geen idee waar dit naar toe gaat. Ik besluit dus vlot te ontbijten en de boel in te pakken voor het geval het toch gaat regenen. Mijn muesli met noten en rozijnen ontbijt is niet echt te eten maar het voedt wel.
Het drukke Kebnekaise Fjallstation
Dan ga ik weer op pad en na een kwartier stappen nader ik de brug over de kloof van de Darfáljohka en de splitsing naar de Tarfala kloof. Weer een kwartier later duiken er overal tentjes op in de bossen en nader ik het Kebnekaise Fjallstation. Het is hier een drukke bedrijvigheid. Zeer irritant is het af- en aanvliegen van helikopter met luie toeristen. Ik ga toch even naar binnen en gooi ik de rugzak af. Ik snuffel wat rond in het winkeltje en maak nog even gebruik van het luxe toilet en dan snel wegwezen hier.
De boomgrens over
Voorbij het station zijn de bomen ineens verdwenen. Het is hier even opletten, overal lopen er paden en voor je het weet zit je op het pad richting de top van de berg. Je moet hier dus duidelijk de laaggelegen route pakken. Eenmaal op het juiste pad wordt het ook ineens erg stil op de route. Voor mij niemand en achter mij ook niet. Na het oversteken van 2 bruggen kijk ik bij de meditatieplaats nog 1 keer het dal in en dan begint het zeer mooie deel van het traject. De bergen blijven mysterieus in de wolken met hier en daar toch al wat gaten.
Het is heerlijk wandelen en ik geniet met volle teugen van de prachtige natuur en de rust. Indrukwekkende zijn de bergen, de pakken sneeuw op ooghoogte en de rivier. Het rustige weer en mijn stevige wandeltempo zorgen ervoor dat ik gewoon in mijn shirt kan lopen.
Rustpauze in weergaloos landschap
Na 7 kilometer stappen pak ik de eerste rustpauze. Tijd voor een energiereep en drinken maar nu wel even wat warms aantrekken. Water kun je hier gewoon overal pakken. Het liefst uit een snelstromende rivier.
Ik sjouw weer verder en kom wat wandelaars tegen maar ik zie niemand die dezelfde kant op gaat als ik. Wel vreemd dat deze tegenliggers allemaal mutsen op hebben en handschoenen aan, een voorbode of zijn het gewoon slenterende watjes? De route volgt gewoon de kloof van de Läddjubahta en na enige tijd kom ik bij meertjes uit. Hier steek toch stiekem een gure wind op. De conditie van het pad is sterk wisselend, dan weer modder, keien of gewoon lekker vlak.
Uitzicht over het Tjäktjajåkka Ceakčajohka dal
Tijdens de klim kom ik een stel Nederlanders tegen en net zoals alle andere ontmoetingen onderweg levert dit ook weer een leuke gesprek op. Boven op de pas staat een prachtig steenmannetje (cairn) en een overweldigend uitzicht over het dal van de rivier de Tjäktjajåkka Ceakčajohka. Gelukkig komen er net twee wandelaars aan zodat ik hen een leuke foto van mezelf kan laten maken.
Dan wordt het pad lang, weids en begint langzaam de vermoeidheid parten te spelen. Steeds vaker kijk ik op mijn Garmin of het nog ver is. Bij de shelterhut Kuoperjåkka neem ik nog een pauze en dan is het nog 7 km stevig doorpezen richting de Sálka hut. Oog voor natuur en omgeving verdwijnt en maakt plaats voor de strijd met mezelf. De laatste 3km lijken kort maar duren toch verrekte lang en dan eindelijk is daar de hut.
Aankomst Sálkahut
Opgelucht gooit ik rond 19.30h de rugzak af en scoor een blik sinas en een reep chocola om aan te sterken. Bij de hut kamperen kost me 25 euro maar 100m verderop is het weer gratis. Dus zoek ik daar een mooi plekkie tussen de riviertjes. Vermoeid kook ik mijn potje eten en omdat het begint te regen duik ik er onder.
Dag 3: Sálka – Alesjaure (25 km)
Het heeft de hele nacht geregend en het druppelt nu ook nog wat door. Ik blijf dus nog even liggen en op het moment dat ik besluit toch aan het ontbijt te beginnen stopt de regen; mooi dus. De regen van vannacht heeft wel alles ontzettend sompig en modderig gemaakt. Toch ga ik na het opbreken van de tent met frisse moed op pad maar de donkere luchten voorspellen niet veel goeds.
De route voert me vandaag 25 km lang over de 1150 m hoge Tjaktja-pas, via de Tjakta-hut naar de Alesjaure hut.
Regen en modder
Vanaf de eerste pas is het pad één grote glibberige modder bende. Het is soppen en glijden achtervolgt door een donkere regenwolk die steeds meer dichterbij komt. Het landschap blijft adembenemend mooi en woest maar de elementen gaan daar nu een schepje bovenop doen. Ik trek mijn regenbroek aan en laat de striemende regen over me heen kletteren. Maar, wonder boven wonder stopt het na 15 minuten alweer met regenen.
Ik doorwaad een aantal rivieren waarbij ik de schoenen aan kan houden of van steen naar steen kan stappen maar vlak voor de pas kom ik een wat forsere variant tegen. Ik twijfel even maar besluit dan toch om met de schoenen aan het via de ondiepe delen te proberen. Dat lukt maar ik merk wel dat mij sokken wat vochtiger aan gaan voelen na al die nattigheid. Ondertussen kom ik de eerste tegenliggers tegen en net als gisteren zie ik niemand die in dezelfde richting loopt.
De Taktjapas op
Dan sta ik aan de voet van de pas wat dan nog eigenlijk een korte steile en vooral glibberige klim is. Probleemloos kom ik op het eerste uitzichtpunt uit van waaruit ik prachtig terug kijk op het dal. Ik ontmoet wat mede wandelaars waar een praatje mee maak en loop dan door naar het hoogste punt.
Daar aangekomen zie ik een paar shelterhutten, nog wat sneeuwplakken en vooral een kaal rotsachtig landschap aan de ander kant. De zuidzijde kenmerkte zich nog vooral door gras en glooiende hellingen maar dat is hier dus niet. Ik begin aan de afdaling en als ik bij de puinvelden kom zijn daar gelukkig weer de loopplanken. Ik kan dus gewoon lekker doorlopen maar merk wel dat de vochtige schoenen een blaar beginnen te veroorzaken.
Als ik de Tjaktja-hut passeer neem ik een uitgebreide pauze. Ik trek droge sokken aan en tape de blaar. Het weer is inmiddels behoorlijk opgeknapt en een dun zonnetje probeert het wolkendek te doorbreken dus op voor de tweede helft.
De eerste rivieroversteek – voeten in het water
Ik loop nog geen 300 meter of ik sta met mij droge sokken en pleister bij een rivieroversteek waar de schoenen toch echt uit moeten en mijn pleister alweer nat wordt. Ik trek de Teva’s aan en steek over. Aangezien het pad lekker vlak blijft hou ik de Teva’s nog maar even aan want de volgende rivieroversteek doet zich al weer aan. Ik geloof dat ik wel 8km op de Teva’s ben doorgelopen.
Een enorme knal…?
Af en toe ga ik even van het pad af voor een foto of uit nieuwsgierigheid. Je loopt dan door de sompige mos en ziet net weer wat andere dingetjes. Dan hoor ik ineens een enorme knal; precies aan de overzijde van de rivier begint een enorme hoeveelheid rotsen en sneeuw los te raken en het dal in te storten. Het laat een enorme stofwolk na en het duurt bijna een minuut eer het geraas van puin voorbij is. Je zou er maar net lopen.
Het is weer t-thirten weer dus met goede zin stap ik lekker door en op 5 kilometer voor de Alesjaurehut kan ik deze al zien liggen. Langzaam komt deze dichterbij, ik passeer nog een aantal rivieren via de inmiddels bekende swingbridges.
De Alesjaurehut en een prachtige kampeerplek
Vlak voor ik bij de hut aankom zie ik een paar pareltjes van overnachtingsplekken, even onthouden dus. Vlak voor de hut moet ik nog de Aliseatnu-rivier overstekken die hier uitmondt in het Alisjavri-meer. Ook daarvoor is een enorme swingbridge aangelegd.
Bij de hut doe ik me weer tegoed aan een blik drinken en koop ik voorgekookte eieren voor bij het avondeten. Veel is er niet te beleven dus loop ik een paar honderd meter terug om die geweldige campspot te pakken.
Dag 4: Alesjaure – Abiskojaurehut (22 km)
Wederom heeft het de hele nacht geregend en is het in de ochtend weer droog, mazzel! Ik breek eerst mijn tent af en loop dan richting de Alesjaurehut om daar op een bankje rustig te ontbijten. Aangekomen bij de Alesjaurehut blijkt dat er een boot gaat vanaf de hut en ongeveer 7 kilometer het meer op gaat naar de “Outlet of Alesjaure”. Aangezien ik 2 pittige dagen achter de rug heb en het stuk langs het meer op nogal lang is neem ik de boot.
Tijd om te ontbijten had ik niet meer dus dat doe ik bij de shelterhut weer terug aan wal.
De boot zit vol gepropt met hikers en een hond. De kapitein is een Sami en vertelt vol trots over het leven in Lapland. Hij vertelde dat het meer begin juli nog dicht gevroren was en dat zij in de winterdag met de rendieren bezig zijn.
Weer aan de wandel
Terug aan wal ga ik eerst eten en daarna weer op pad. De route kenmerkt zich door prachtige vergezichten over het meer. Het is wel stukken frisser en voor het eerst zet ik de muts op. Het gaat een beetje op en af met hier en daar laag struikgewas. Wederom zijn er veel tegenliggers in alle soorten en maten. Ik voel de vermoeidheid in de benen van afgelopen dagen en ben blij dat ik het eerste stuk over heb kunnen slaan.
De eerst bomen en de Abiskojaurehut
Dan zie ik langzaam een dal voor me opdoemen waar het pad langzaam naar beneden af loopt en ik zie zowaar weer een boompje. Langzaam daal ik weer af richting de boomgrens en de ingang van het Abisko National Park. Wederom zijn de laatste kilometers weer pittig maar eenmaal bij de Abiskojaurehut wordt ik warm ontvangen en krijg ik een gratis energiedrankje. Ik besluit hier bij de hut te overnachten omdat me verteld is dat het niet toegestaan is wild te kamperen in het park.
De echte Zweedse saunacultuur
Het kamperen bij de hut kost ongeveer 20 a 25 euro. Bij de hut zijn een aantal voorzieningen waarvan je gebruik mag maken zoals de sauna en het winkeltje. Na 3 dagen wandelen ben je wel aan een opfrissing toe. Onder deskundige begeleiding van een aantal oudere Zweden wordt mij de Zweedse saunacultuur bijgebracht inclusief een duik in het meer. Voor het gebruik van de sauna moet er wel even hout gekapt worden in het bos. In het keukentje kun je alle broodnodige zaken kopen en meer zelfs. Kant en klare adventure-food pakketten, bier, gekookte eieren en zelfs wat souvenirs.
Verder is er een keukentje waar je op een kookplaat kunt keuken en alle voorzieningen kunt gebruiken. Stroom is er niet dus als je nog wat op wilt laden heb je pech gehad. Ik heb zelf 4 accu’s voor mijn fotocamera bij, 4 voor mijn Gopro en dan nog 2 powerbanks waarmee ik de telefoon op kan laden en de Gopro-accu’s. Gelukkig is het doorgaans langs licht en heb je zelfs geen verlichting nodig. In de hut staan de kaarsen klaar.
Dag 5: Abiskojaure – Abisko (15 km)
Even wat taalkundige woordjes die je tegenkomt:
Stugan of Stugorna = hut
Jaure of Javri of vatten = meer/water
Vaggi of leden = wandelpad/route
Abiskojaurestugarne is dus de hut aan het meer van Abisko
Goed, heerlijk uitgeslapen en met veel goede moed begin ik aan de laatste loodjes, de 15 km naar Abisko, een goede 3 uur lopen. Ik steek de brug over en volg het pad langs het meer door open velden en berkenbosjes. Eigenlijk hoop ik nog wat wild te spotten maar helaas. Ik zie dat er overigens toch op veel plekken wild gekampeerd wordt.
Na enige tijd kom ik weer de eerste tegenliggers tegen die fris en fruitig nog aan het hele traject beginnen. Zo nu en dan ga een praatje met ze aan want ze zijn natuurlijk maar wat nieuwsgierig. Ook het feit dat de modder tot aan de knieën zit wekt hun de illusie dat het boven op de fjells bar en boos is. Voor een volgende tocht zou ik ook graag gamaschen willen meenemen. Niet dat ik bang ben dat de broek vies wordt maar als je na het hiken met diezelfde broek aan in je tentje wilt liggen dan wordt het wel een puinhoop.
Wederom zijn er grote stukken waar je over de planken loopt, dit deel is zelfs uitgebouwd naar twee sporen zodat men met quads het dal in kan. Als ik het meer gepasseerd ben dan volg ik de indrukwekkende wilde rivier aan mijn linkerhand. Langzaam wordt de rivier smaller en begint zich in de prachtige kloof te wringen.
Het is echter ook deze prachtige kloof die het einde inluidt van dit prachtige avontuur. Helaas en met weemoed zie ik een spoorbrug over de kloof. Ik kijk nog maar een paar keer om voordat ik onder de startboog Kungsleden door loop. Het avontuur zit erop, terug in de bewoonde wereld!
Ik loop door naar het ‘Abisko Touriststation’ waar ik even mijn rugzak weegschaal hang; 15kg aan de haak. Dan naar binnen kijken wat ik te eten kan scoren. Het is 1 uur dus de koken is open en ik kan voor ca. 12 euro aan het lopend buffet beginnen. Heerlijk onbeperkt schranzen en drinken, loon naar arbeid.
Via de Erstbaan terug met de trein naar Kiruna
Rond twee uur ga ik richting station. Ik kan hier mooi op tijd de trein pakken naar Kiruna. Lastiger was het een kaartje te scoren. Dit moet je online kopen met een creditcard. Dus als je met een lege telefoon staat wordt het knap lastig nog even een kaartje te kopen. Met hulp van een Zweeds dame lukt het mij en geniet ik van de prachtige treinreis van 1,5 uur terug naar Kiruna.
Ripan Camp, Kiruna
Terug in Kiruna kom ik op het nieuwe station aan waar je met een klaarstaande bus naar gratis naar het centrum wordt gebracht. Van daaruit loop ik naar de plaatselijk Ripan Camping. Het is eigenlijk een soort bungalowparkje waar ook een (publiekelijk toegankelijk) kampeerterrein bij is. Met een key kun je gaan douchen in een douchegebouwtje. Bij de receptie is wifi en ik reserveer er tevens voor het ontbijtbuffet de volgende ochtend. In Kiruna zelf is het nog steeds erg rustig. Ik ga ’s avonds nog een kebabje scoren, loop nog wat rond en kruip dan de zak weer in.
De volgende ochtend vertrekt rond 13 uur mijn vliegtuig. Vanaf het busstation rijdt er weer een shuttlebus zodat ik netjes op tijd ben en via Stockholm terugvlieg met SAS naar Düsseldorf…
Meer over Scandinavië:
