Wildnis Trail Eifel: route, etappes en tips
De Wildnis Trail Eifel (ook wel Wildnistrail) is een van de mooiste meerdaagse wandelroutes in Nationaal Park Eifel. Over 84 kilometer wandel je van Höfen bij Monschau naar Zerkall, grotendeels door stille bossen, beekdalen en langs indrukwekkende uitzichtpunten. In deze gids lees je hoe de route is opgebouwd in etappes, wat je onderweg kunt verwachten en krijg je praktische tips om jouw wandeling goed voor te bereiden.
De route van de Wildnis Trail
De route van de Wildnis Trail Eifel is onderverdeeld in vier etappes, waarvan de etappe Gemünd – Einruhr vrijwel volledig het Eifelsteig-parcours volgt. Kenmerkend voor de Wildnistrail is dat deze grotendeels om dorpen en bebouwde kommen heen loopt. Onderweg even een bakker of terras aandoen is, in tegenstelling tot de Eifelsteig, nauwelijks mogelijk.
De paden zijn overwegend brede wandelwegen; je hoeft je dus niet via smalle paadjes met handen en voeten door struiken te worstelen. Het logo van de Wildnistrail – de wilde kat – is duidelijk terug te vinden op de houten bewegwijzering.
Wij lopen de trail in omgekeerde richting, startend vanuit Zerkall, of preciezer: vanuit Nideggen (bonusmeters). In totaal betekent dat ongeveer 2.900 hoogtemeters klimmen en 2.500 meter dalen.
- Zerkall (bij Nideggen) – Heimbach (18 km)
- Heimbach – Gemünd (22 km)
- Gemünd – Einruhr (21 km)
- Einruhr – Monschau (26 km)
Etappe 1: Nideggen – Zerkall – Heimbach (24 km)
Officieel start de route in Zerkall, maar wij beginnen boven op de berg in Nideggen. Nideggen is een leuk plaatsje met een burcht en enkele restaurants – ideaal voor na afloop. We lopen door het plaatsje richting het kasteel, waar we boven op de muren kunnen uitkijken over de Rur en het gebied waar we gaan wandelen.
We beginnen met de afdaling naar Zerkall, langs een mooi uitzichtpunt en een wandelpad langs de rivier. Na het oversteken van de Rur komen we bij een Nationaalpark Eifel Tor met informatiecentrum. Hier start de echte Wildnis Trail: eerst door een rustig dal, daarna een stevige klim omhoog tot aan de dorpsrand van Schmidt.
De hele route kenmerkt zich door continu klimmen en dalen, door beuken- en naaldbossen. Grote hoogtepunten zijn schaars en we zien geen wild, maar de rust en de natuur maken veel goed. Via een korte open vlakte dalen we af naar Hasenfeld en Heimbach. Hier lopen we langs de rivier naar het station, waar we de trein nemen terug naar Nideggen-Brück. Dan rest nog één laatste klim, terug naar het plaatsje – en een welverdiende schnitzel.
Etappe 2: Heimbach – Gemünd (22 km)
Dit is een stevige etappe, die ik loop als training voor de West Highland Way in Schotland. Parkeren in Heimbach vraagt wat geduld: de automaat accepteert alleen contant geld. Destijds kostte het €6, mogelijk is dit inmiddels aangepast.
Een nevelsluier hangt over de Rur – erg fotogeniek. Daarna begint de route meteen met een lange, aanhoudende klim. En nog een. En nog één.
De paden zijn afwisselend, maar vooral breed. Persoonlijk loop ik liever singletracks. Het landschap blijft grotendeels bos, met af en toe een vergezicht.
Ongeveer een derde van de route ligt het oorlogskerkhof bij klooster Mariawald. Hier is een horecagelegenheid waar ‘Kaffee mit Kuchen’ wordt geserveerd.
Daarna volgt opnieuw een lang stuk bos, tot ik uiteindelijk in Wolfsgarten uitkom. Het enige bankje langs de route is helaas bezet. Ik gok op een volgend bankje… tevergeefs.
Na Wolfsgarten wordt het pad interessanter met een mooie singletrackafdaling naar de rivier de Urft. Deze is hier licht opgestuwd. Via een breed pad, gedeeld met fietsers, gaat het verder naar Gemünd. Met wat geluk vind ik een bus terug naar Heimbach.
Etappe 3: Gemünd – Einruhr (21 km)
Dit is een werkelijk schitterende en afwisselende etappe. Het traject maakt deel uit van de Eifelsteig en wordt algemeen beschouwd als het mooiste deel daarvan. Absoluut een aanrader.
De route begint met een klim naar een uitzichtpunt, gevolgd door een afdaling en vervolgens opnieuw een klim.
We komen uit bij het Vogelsang-complex. Vogelsang was een voormalig NSDAP-opleidingskamp, zodanig verborgen gelegen dat het niet door de geallieerden is gebombardeerd. Tegenwoordig is het complex toegankelijk voor bezoekers en huisvest het onder andere een sterrenwacht en een zwembad.
Na Vogelsang bereiken we het spookdorp Wollseifen. Dit dorp werd na de oorlog ontruimd en onderdeel van een NAVO-oefenterrein. Tegenwoordig is het gebied weer toegankelijk als natuurgebied. Overblijfselen van het dorp en het voormalige schietterrein zijn nog duidelijk zichtbaar.
Vervolgens loopt de route over een hoogvlakte en dalen we langzaam af richting de Urfttalsperre. Deze indrukwekkende stuwdam biedt prachtige uitzichten over het stuwmeer, omringd door dichte bossen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de dam zwaar gebombardeerd, maar bleef intact; de Duitsers lieten het meer daarop leeglopen.
Het pad blijft lange tijd de prachtige oevers van het stuwmeer volgen.
Na enkele klimmetjes en passages door weiland krijgen we Einruhr in het vizier.
Etappe 4: Einruhr – Höfen
Voor ons is dit de laatste etappe van de Wildnistrail: het lange traject van Einruhr naar Höfen. Voor de meeste wandelaars is dit juist de eerste etappe. Met ruim 26 km en circa 900 hoogtemeters klimmen is het een pittige afsluiter.
De zon schijnt al fel wanneer we in Simmerath de auto parkeren en met bus 68 naar Einruhr reizen. Einruhr ligt prachtig aan de Rursee op circa 280 meter hoogte. We steken direct de hoofdweg over en na enkele tientallen meters scheidt het pad zich linksaf van de Eifelsteig. Meteen volgt een pittige klim naar ruim 500 meter hoogte. Voor wie niet van klimmen houdt, is er een lichtere variant langs de flank van de berg. Boven aangekomen daalt het pad steil af en krijgen we uitzicht over het dal van Erkensruhr.
We dalen af naar het dorpje op ongeveer 320 meter hoogte, waarvan de ene helft al in de zon ligt en de andere nog in de schaduw en vorst. We passeren een leuk kerkje en een oude postkoets.
De Dreiborner hoogvlakte
Daarna klimt het pad opnieuw steil omhoog richting de Dreiborner hoogvlakte, waar de naaldbossen plaatsmaken voor open vlaktes met brem. We bevinden ons weer boven de 500 meter en genieten van weidse vergezichten. Vervolgens daalt het pad af naar de Wüstenbach, die we stroomopwaarts volgen langs dikke dennen. De beek staat hoog door smeltwater; twee dagen eerder lag hier nog zo’n 30 cm sneeuw.
Verderop zijn alle dennen langs de beek gekapt om ruimte te maken voor oorspronkelijke biodiversiteit. Duikers zijn vervangen door bruggetjes, zodat vissen en andere dieren weer vrij stroomopwaarts kunnen bewegen.
Tijd voor een pauze. Omdat er langs de route geen bebouwing of horeca is, hebben we een gasbrander bij ons en koken we zelf een warme maaltijd.
Narcissen
We steken het plateau over, passeren weg 258 richting Schleiden en dalen af naar het stroomgebied van de Fuhrtsbach. Hier bevinden we ons op de Narcissenroute. In het voorjaar staan de weilanden langs de oevers hier volledig in bloei.
Uiteindelijk komen alle beken samen in de Perlenbach, die we volgen tot aan het stuwmeer. Daarna volgt nog één stevige klim uit het dal. Enkele honderden meters verder bereiken we het Nationalparktor Monschau-Höfen, waar we aansluiten op de Eifelsteig. Hier sluiten we af op het terras van Zur Alten Molkerei, met een welverdiende schnitzel. >>> aanrader
