Istanbul in 24 uur
Juni 2016; Istanbul in 24 uur! Dat wordt een leuke uitdaging: in één etmaal zo veel mogelijk van Istanbul zien en een zo goed mogelijke indruk krijgen van deze immense stad. Natuurlijk betekent dat schrappen: wat bezoeken we wel, en wat niet? Een goede voorbereiding is dus op zijn plaats.
Vooraf
Istanbul leefde tijdens mijn bezoek op gespannen voet en leed onder wegblijvende toeristen. Er had kort daarvoor een aanslag plaatsgevonden en een paar weken na mijn bezoek werd Istanbul opnieuw getroffen door een zware aanslag. Later vond er ook nog een couppoging plaats. Of het nu nog allemaal even gezellig is?
15 miljoen inwoners!
Istanbul behoort met ruim 15 miljoen inwoners tot de 20 grootste steden ter wereld. De stad wordt door de Bosporus verdeeld in een Aziatisch en een Europees deel. Het Europese deel wordt vervolgens weer gescheiden door de Gouden Hoorn, een diepe inham en riviermonding. De belangrijkste toeristische trekpleisters bevinden zich ten zuiden van de Gouden Hoorn. Vlak bij het station boeken wij ons hotel.
Aankomst
Om 9.30 uur landen we op Sabiha Gökçen Airport, gelegen aan de Aziatische zijde van de Bosporus, op zo’n 40 km van het centrum. Wij kwamen via Kayseri vanuit Cappadocië. Om zonder al te veel files zo snel mogelijk in het centrum te geraken, kiezen we ervoor om de Bosporus met de veerboot over te steken. Het is een leuke manier van reizen en vanaf het water krijg je direct een goede indruk van de grootte van deze metropool.
Met de ferry over de Bosporus vanuit Harem
Met een taxi gaan we naar de haven Harem. Over moderne autowegen langs hypermoderne, nieuwe gebouwen zijn we binnen een half uur bij de ferryterminal. We kopen een OV-muntje voor de boot die op het punt staat te vertrekken naar Sirkeci. We zoeken boven op het dek een leuk plekje, terwijl de boot eerst een stukje noordelijk vaart. Zo krijgen we een mooi zicht op een bezienswaardigheid: de Kız Kulesi, oftewel de Maagdentoren. Volgens de legende is de toren gebouwd door een Osmaanse sultan die er zijn dochter liet opsluiten. Tegenwoordig is het een restaurant.
Aan de noordelijke zijde zien we de grote Bosporusbrug en voor ons de oude stad, met zijn vele minaretten die boven alles uitsteken. Na een goede 20 minuten varen legt de boot aan vlak bij het station en met zo’n 300 meter lopen staan we binnen 10 minuten bij ons hotel. We worden zeer vriendelijk ontvangen met een kop thee en krijgen een kamer met uitzicht op de Bosporus.
Dan echt de stad in
Dan wordt het tijd om op pad te gaan. Het zullen niet de musea zijn die we bezoeken; daarvoor is de tijd te kort. Vanaf het hotel lopen we richting het Gülhane Park. Via een doorsteek in een restaurant lopen we het park in en via de hoofdingang gaan we er weer uit, langs het Topkapi-paleis. Altijd fijn: zo’n groene oase midden in de stad.
Blauwe Moskee en Sultanahmet
Via de Aya Sofia komen we aan bij het Sultanahmet-park. Door de recente aanslagen is het rustig. Eerlijk is eerlijk: het plein zelf vind ik niet per se spectaculair, maar de omgeving maakt alles goed.
We nemen wat foto’s en gaan naar de Blauwe Moskee. Via de achterzijde mogen we gratis naar binnen, nadat we een rok omdoen. De koepels en de schilderingen zijn erg mooi.
Vanuit de moskee sjouwen we naar het nabijgelegen plein waar vroeger Ben Hur-achtige races werden gehouden: de Hippodroom. Er staan twee obelisken en er is een soort markt in verband met de ramadan.
Döner eten en dan de Grote Bazaar
Tijd voor lunch. We zoeken in een zijstraat een simpele eettent voor een flinke döner, waarna we weer op pad gaan richting de Grote Bazaar. De bazaar heeft 58 straten, veel ingangen en ongeveer 1200 winkeltjes met veelal toeristische prullaria. Ook hier is het erg rustig. De verschillende bouwstijlen zijn mooi; de bazaar is absoluut niet te vergelijken met bijvoorbeeld de souks in Marokko. Alles is veel netter, schoner en beter georganiseerd.
Aan de achterzijde komen we weer uit de bazaar en lopen richting het Beyazıt-plein. Hier staan een aantal mooie gebouwen. Als we via de linkerzijde van de moskee weer richting de bazaar gaan, komen we bij de telefoonmarkt. Hier worden in de openlucht allerlei iPhones en Samsungs verkocht.
Dolmabahçe-paleis
We eindigen deel 1 van onze citytrip bij de tramhalte Beyazıt. Hier stopt lijn 1; deze gaat langs veel toeristische trekpleisters. Via het Sultanahmet-plein rijden we richting het station en steken de Gouden Hoorn over. We volgen de lijn tot aan het eindpunt, vlak bij het gloednieuwe Beşiktaş-stadion. Hier strijken we bij de ingang van het Dolmabahçe-paleis even neer op een terrasje aan de Bosporus.
Taksim Plein en Istiklal Caddesi
Na ons drankje lopen we richting het stadion. Dit is helaas nog niet toegankelijk. Dan maar door het park richting het bekende Taksim-plein. Hier vonden niet zo lang geleden vreedzame protesten plaats die hardhandig werden uiteengeslagen. Het plein ondergaat op dat moment een kleine metamorfose.
Het Taksim-plein is ook het beginpunt van de antieke tram en van de ‘ader’ van de stad: de Istiklal Caddesi. Hier vind je alle bekende grote winkels en onder andere de Nederlandse en Russische ambassade. Gezien het straatbeeld en de kledingstijl waan je je hier absoluut niet in Turkije. Leuk is het om af en toe een zijstraatje te nemen en vervolgens weer op de Istiklal Caddesi uit te komen.
Galata Toren: uitzicht over de Bosporus
Bijna aan het einde van de winkelstraat bevindt zich, in een zijstraat rechts aan een pleintje, de Galata Toren. Voor ongeveer 5 euro mag je met de lift naar boven, waar het uitzicht over de Gouden Hoorn en de Bosporus prachtig is. Beneden is er geen wachtrij, maar boven op de toren is het toch behoorlijk druk.
Vissers op de Galatabrug
Terug op de grond lopen we bergaf richting de Galatabrug. Een merkwaardige, tweelaagse brug. Boven op de brug staan zo’n honderd man te vissen en onder de brug bevinden zich restaurantjes waar je de vis kunt eten.
Kruidenbazaar en avond in Kumkapı
Eenmaal over de brug struinen we nog wat rond in de Kruidenbazaar en de straatjes eromheen. We schuiven even aan in een zaakje waar men baklava verkoopt: zoete hapjes van bladerdeeg, vaak met honing en/of noten. Daarna is het bijna sluitingstijd en gaat men de boel sluiten. Ook wij lopen langzaam terug richting ons hotel. We hebben al aardig wat van de stad gezien.
Op advies van de receptionist gaan we naar de wijk Kumkapı, aan de zuidzijde van de stad, waar zich in de Çakmaktası vooral visrestaurantjes bevinden. Ook hier is het erg rustig. We schuiven aan op een terras waar al meerdere mensen zitten en krijgen een dikke vis gepresenteerd. Na onze goedkeuring wordt die netjes voor ons klaargemaakt. We maken een fles wijn soldaat en genieten van de traditionele livemuziek, waarna we de avond afsluiten met nog een slok ouzo. Het was erg gezellig, maar we zijn nu toch wel een beetje moe.
So far: dag 1.
Sultanahmet: Basilica Cisterne als verborgen parel
De volgende ochtend hebben we nog tot een uur of 12.00 uur, voordat we weer naar het vliegveld moeten. We beginnen opnieuw op het Sultanahmet-plein, want ik wil graag een verborgen parel bezoeken uit Inferno van Dan Brown én uit From Russia with Love: de Basilica Cisterne. De Basilica Cisterne is een 143 bij 65 meter grote ondergrondse wateropslagplaats, gebouwd in de 6e eeuw. Het complex was bedoeld om de stad ook in tijden van belegering van water te voorzien. Via ingenieuze kanalen en aquaducten werden de bassins gevuld. Erg indrukwekkend dat men in die periode al zulke grootschalige voorzieningen aanlegde. Het dak wordt gesteund door 336 zuilen.
Ortaköy en de Bosporusbrug: techniek en uitzicht
Hierna pakken we de koffers en nemen we een taxi naar de wijk Ortaköy, iets noordelijker gelegen, aan de voet van de immense Bosporusbrug. Ook hier weer terrasjes, een pleintje en natuurlijk het mooie uitzicht over de Bosporus, met de Ortaköy-moskee als symbool.
We lopen nog even naar de pijler van de 1590 meter lange brug. Het rijdekniveau van de 39 meter brede brug ligt op 64 meter hoogte. De pylonen zijn maar liefst 165 meter hoog, met een vrije overspanning van 1074 meter tussen beide pylonen. Voor een bruggenbouwer is dit altijd kicken.
Als we rond 12.00 uur de taxi richting het vliegveld pakken, rijden we zelf over de brug en werpen nog één laatste blik op deze metropool. Ondanks de 24 uur (+1) hebben we toch een heel goede indruk van deze bijzondere stad gekregen.
Meer Turkije:
Meer Azië:
