5-daagse roadtrip Zuid-IJsland: mijn route langs watervallen en gletsjers
In juni 2021 maakte ik eindelijk mijn droom waar: een vijfdaagse roadtrip langs de ruige kust van Zuid-IJsland. Na mijn landing in Keflavík reed ik direct het vulkanische Reykjanes op, waar de aarde nog nagloeide van een recente uitbarsting—een indrukwekkende start van een reis vol watervallen, gletsjers, zwarte stranden en steeds wisselend weer. Via bijzondere plekken als Seljalandsfoss, Skógafoss, Diamond Beach en het spectaculaire Stokksnes reisde ik langs een landschap dat mij elke dag opnieuw wist te verrassen.
Vulkaanuitbarsting
Ik vertrok in juni 2021 in het post-corona tijdperk. Reizen was net mogelijk en tegelijkertijd was de Fagradalsfjall-vulkaan zeer actief. Deze vulkaan ligt op een steenworp afstand van Keflavík Airport en spuugde al wekenlang lava uit. Ik had geluk, want bij de landing werd ik al getrakteerd op een fantastisch uitzicht op het vulkaangebied, inclusief de lavagloed.
Dag 1: Aankomst Keflavík en lavastromen
In de avond rond 19.00 uur landde ik op Keflavík. Vrij snel had ik mijn koffer te pakken en zat ik in mijn huurauto op weg naar Grindavík. Grindavík is een vissersplaatsje op 25 km van het vliegveld en is nu even de uitvalsbasis voor bezoekers aan de vulkaan. In het dorpje plof ik op de camping mijn tent neer en stap daarna direct weer in de auto om een tweede glimp van de lavastroom op te gaan vangen. Ik kon niet wachten, omdat voor morgen regen was voorspeld.
De vulkaanuitbarsting van de Fagradalsfjall
Ik parkeer de auto op de aangelegde parking langs weg 427 en wandel samen met nog meer bezoekers op dit late tijdstip de vallei in. Op live YouTube-beelden was de afgelopen weken te zien dat de Nátthagi-vallei langzaam was volgelopen met lava. Na twintig minuten lopen sta ik dan oog in oog met de verse, afkoelende lava. Erg bijzonder… aan de randen smeult het nog wat en in de verte zie ik op meerdere plekken rook. De lava is vanaf een hoger gedeelte naar beneden gekomen.
Het was al laat, maar toch besloot ik de berg Langihryggur te beklimmen (rechts op de foto) om zo een glimp op te kunnen vangen van de krater met de kolkende lava hogerop. Het was een klim van zo’n 200 meter, maar het uitzicht was erg bijzonder.
Toen voelde ik wat regendruppels en besloot ik toch voortijdig af te dalen. Ik was mijn regenkleding in alle haast vergeten in te pakken en om dan op dag 1 door en door nat te regenen was ook al zoiets. Rond middernacht was ik terug op de camping.
Dag 2: Van Grindavík via Golden Circle naar Skógar
Veel toeristen die voor een kort verblijf op IJsland komen doen de zogenaamde Golden Circle. Op redelijk korte afstand van Reykjavík bevinden zich een aantal mooie plekken die met een dagtrip te bezoeken zijn. Ik ga er een aantal bezoeken, maar keer in de avond niet terug naar Reykjavík, want ik ga verder naar het oosten via de ring, route 1 of op zijn IJslands de Hringvegur 1 / Þjóðvegur 1.
Krýsuvíkurkirkja
Er is voor de hele dag regen voorspeld en het begint ook een beetje te druppelen als ik in de auto stap. Ik rij eerst naar Reykjavík en volg daarom de weg 427 naar het oosten en zie dat het landschap hier alleen maar uit gestolde lava bestaat. De huidige uitbarsting is slechts één van de vele die meehelpen het landschap van IJsland telkens opnieuw te vormen. Het is aldus moeder natuur nog lang niet af. Even later ga ik linksaf route 42 op. Mijn eerste stop is bij een eenzaam kerkje in de “middle of nowhere” tussen de schapen, de Krýsuvíkurkirkja.
Kleifarvatn
Ik vervolg mijn weg langs de vulkanische borrelpotten van Krýsuvík en langs de oevers van het ruige meer Kleifarvatn. Niets voelt als een uitnodiging om hier een duik te nemen.
Þingvellir National Park
Hierna rijd ik richting Reykjavík. Het verkeer in de ochtendspits stelt niets voor, dus voor ik het weet ben ik de stad weer door en rijd ik via route 36 naar het Þingvellir National Park. Het regent inmiddels gestaag door als ik de vrij lege parkeerplaats van het bezoekerscentrum op draai. Normaal zouden hier de bussen met toeristen af en aan rijden, maar hier zie ik nog steeds de gevolgen van de recente coronacrisis. Voor mij dus plek zat, maar wel eerst 700 kroon parkeergeld aftikken.
Tja, Þingvellir is voor geologen een paradijs. Hier is aan het aardoppervlak duidelijk de scheidingslijn (Midden-Atlantische Rug) zichtbaar tussen het Noord-Amerikaanse continent en het Euraziatische continent. Elk jaar wordt de ‘spleet’ ongeveer 1 centimeter groter en tijdens een aantal aardbevingen vonden er ook verzakkingen plaats.
Een van de highlights is de waterval Öxarárfoss, maar deze valt in het niets bij de gemiddelde waterval op IJsland.
Geschiedkundig gezien is deze plek ook al eeuwen een bijzondere plek. Zeker rond 1200 vonden hier historische bijeenkomsten plaats. Er staat nu nog een kerkje, de Þingvallakirkja, oftewel de kerk van Þingvellir, en wat huisjes van de parkbeheerder.
IJslandse woorden
‘Foss’ is waterval, ‘vatn’ is meer, ‘fjara’ is strand en ‘jökull’ betekent gletsjer.
Het zijn toevoegingen die je in veel benamingen terugziet. Ik gebruik ze voor de leesbaarheid door elkaar, zoals bij de Gullfoss-waterval.
Geysir
Even denk ik dat het droger wordt, maar helaas. Op naar de volgende topattractie van de Golden Circle: de Geysir. Het is zo’n 60 km rijden, toegang en parkeren zijn gratis. De oorspronkelijke topattractie, de Geysir-geiser, is nagenoeg dood, maar het kleinere broertje (of zusje), de Strokkur, blijft braaf elke 2 minuten het water tot maximaal 30 meter in de lucht blazen. Het is in ieder geval mooi om het te zien.
Gullfoss waterval
Hierna is het slechts 10 kilometer rijden naar de volgende topper, de Gullfoss-waterval. De rivier de Ölfusá dendert hier in twee haaks op elkaar staande trappen 32 meter naar beneden. Het debiet ligt tussen de 50 en 180 m3/s. Het is ondanks de regen en kou erg indrukwekkend om zo’n grote watermassa naar beneden te zien vallen. Ook hier is het lekker rustig; parkeren en entree zijn gratis.
Faxi waterval
Afhankelijk van het type Golden Circle-tour kun je nog via de Secret Lagoon in Flúðir terug of via de mooie Kerið-krater. Ik bezoek ze niet, maar wel de Faxi-waterval die ook vaak bij de Golden Circle wordt meegepakt. Dit is een kleinere waterval in een voor IJsland zeldzame bosrijke omgeving op 20 kilometer ten zuiden van de Gullfoss.
Urriðafoss waterval
Aangezien het maar stevig door blijft regenen, rijd ik hierna naar de “ring”. Hier kom ik dan vrijwel meteen uit bij de waterval Urriðafoss. Vandaag rijd ik hier door, maar later op de terugweg maak ik hier een fotostop. De waterval zit in de rivier Þjórsá en over een heel breed stuk valt het water 6 meter naar beneden.
Van hieruit koers ik verder naar het oosten en kom in Hella uit. Een plaatsje met de nodige winkels en tankstations.
Hekla
Gezien het slechte weer kan ik het beste maar in de auto blijven, maar toch besluit ik even de ring te verlaten om een soort openluchtmuseum te bezoeken: het dorpje Keldur Turf Huis. De weg ernaartoe, route 264, gaat echter van asfalt over in een dirty gravel road. Maar ja, omkeren is ook niets. Dan maar rustig door de zwarte natte bagger rijden. Een paar dagen later op de terugweg van mijn roadtrip Zuid-IJsland bleek, toen de lucht geklaard was, dat de weg 264 rechtstreeks op de meest gevreesde vulkaan, de 1491 meter hoge Hekla, is georiënteerd. Een mooi moment voor een roadtripfoto.
Keldur Turf Huis
Uiteindelijk kom ik dus bij het dorpje Keldur uit. Het zijn leuke huisjes met begroeide daken en een kerkje, en als openluchtmuseum zijn ze te bezichtigen tegen betaling. Buiten rondlopen is gratis.
Seljalandsfoss en Gljúfrabúi
Terug op de ring rijd ik weer verder naar het oosten en zie vanaf de weg al de prachtige Seljalandsfoss-waterval. Ook deze heb ik later bezocht bij mooi weer. Je kunt helemaal achter de waterval langs lopen. De waterval is ook zeer fotogeniek.
Vanuit de Seljalandsfoss kun je enkele honderden meters doorlopen en dan kom je bij een andere bijzondere waterval uit: de Gljúfrabúi. Hiervoor moet je eerst een kloof inlopen, waarna je het water door een ‘gat’ boven je naar beneden ziet denderen. Ook deze is erg mooi.
Op naar Skógar tijdens mijn roadtrip Zuid-IJsland
Mijn laatste stop voor vandaag zal Skógar zijn. Gezien het hondenweer boek ik snel een guesthouse vlak bij de indrukwekkende Skógafoss-waterval. Skógar ligt aan de voet van die ene beruchte vulkaan, de Eyjafjallajökull, en die andere, de Katla. Beide zijn bedekt met gletsjers. Tussen deze vulkanen door loopt een wandelroute, de Fimmvörðuháls, naar Þórsmörk. Ook stroomt er een rivier naar beneden die bij Skógar over 25 meter breedte 60 meter naar beneden stort: de Skógafoss. Natuurlijk ga ik, ondanks de regen, even bij de waterval kijken en de volgende ochtend ga ik hem beklimmen en er stiekem met de drone over vliegen. Hier alvast de foto’s.
Kvernufoss
Wat veel bezoekers echter niet weten, is dat op nog geen kilometer afstand van de Skógafoss een andere mooie waterval ligt: de Kvernufoss. Via een korte wandeling van 15 minuten loop je naar deze waterval, waar je ook achter het vallende water kunt komen. Ik bezocht de waterval ’s avonds nog even om 22.00 uur in de regen.
Dag 3: Van Skógar naar Vatnajökull
Toen ik vanmorgen de gordijnen opentrok, was het droog. De zon scheen met hier en daar nog een wolkje. Na mijn ontbijtje ben ik meteen vroeg op pad gegaan. Eerst ging ik nog even de waterval Skógafoss bezoeken. Ditmaal zonder regen. Ik was er helemaal alleen! Via een trap rechts kun je naar boven, waar ik nog wat shots met de drone heb gemaakt.
Vandaag tour ik verder naar het oosten met als eindbestemming het Vatnajökull National Park.
Sólheimajökull
Op naar het oosten dus via weg 1 en al snel raak ik gefascineerd door het zicht op de gletsjer Sólheimajökull en dus besluit ik na 5 km alweer linksaf te slaan om 750 meter naar de gletsjertong te wandelen. In het gletsjermeer drijven de afgebroken stukken ijs.
Daarna rijd ik weer terug naar de ring en passeer ik de parkeerplaats waar je in 4 km naar een vliegtuigwrak kunt wandelen. Deze sla ik even over en rijd 15 km verder door.
Dyrhólaey
Mijn volgende stop vandaag is de rots in zee, de Dyrhólaey. De weg ernaartoe is al indrukwekkend mooi. Eenmaal op de rots Dyrhólaey aangekomen zijn er twee plekken om te bezoeken en parkeren. Eentje is meteen rechts de gravelweg op. Je klimt dan omhoog en komt boven bij de vuurtoren uit. Hier kun je een korte wandeling maken met uitzicht over de bijzondere rotspartij met de natuurlijke brug. Ook kun je hier de papegaaiduikers af en aan zien vliegen. Het uitzicht over het enorme weidse zandstrand is gigantisch.
Terug beneden kun je ook rechtdoor, waar een mooie parkeerplaats is aangelegd met een toiletgebouw. Ook hier is het wederom genieten van de enorme klippen en indrukwekkende branding.
Reynisfjara
Hierna rijd ik naar Reynisfjara. Alles wat hier te zien is, heet zo’n beetje Reynisfjara. Ik stop eerst bij het leuke kerkje om met de drone een mooie shot te maken, maar het ding waait bijna weg. De foto is wel gelukt overigens.
Daarna rijd ik weer iets verder door naar het zwarte strand: Reynisfjara. De branding is woest. Ook steken er bizarre basaltzuilen schuin uit moeder aarde omhoog met op de achtergrond grillige rotsformaties, de Reynisdrangar als eilanden in de zee. Er is een ruime parkeerplaats aanwezig met een restaurantje, maar voor de lunch wil ik door naar Vik. Hemelsbreed 2 km, maar ik moet zeker 10 kilometer omrijden om er te komen.
Vik
Vik is een klein stadje met alle voorzieningen in de regio. Het is voorlopig ook het laatste beetje dorp langs de hele zuidkust; de volgende is Höfn en die ligt ruim 250 km verderop. Dat wil niet zeggen dat daartussen niets is. Kirkjubæjarklaustur heeft ook wel wat voorzieningen en er zijn meerdere tankstations en restaurants langs de route. Een bijzondere plaats is Vik niet, maar de ligging is mooi. Vik heeft een paar leuke authentieke huizen, het ligt kort aan het zwarte strand met de rotsformaties aan de horizon. Het kerkje Víkurkirkja ligt hogerop en overziet het gehele dorp. Een supermarkt en andere winkels bevinden zich voornamelijk aan de uitvalsweg richting oost.
Hjörleifshöfði
De route na Vik gaat weer over vlaktes en door oude lavavelden. Na 15 kilometer passeer ik de Hjörleifshöfði. Een ruime 200 meter hoge eilandberg midden in de vlakte. Tijdens mijn bezoek is deze omgeven door een bloemenzee. Aan de achterzijde bevindt zich nog een grot.
Eldhraun lava field
Van 1783 tot 1784 was er een enorme vulkaanuitbarsting. Dit resulteerde in een gigantisch lavaveld dat de route 1 hier moet doorkruisen: het Eldhraun-lavaveld.
Fjaðrárgljúfur
De volgende bezienswaardigheid is de kloof met de moeilijke naam. Twee miljoen jaar geleden gevormd, grillige rotsen begroeid met mos. Er is een wandelpad bovenlangs van ca. 2 kilometer heen. Achter de kloof bevindt zich een mooi graslandschap.
Kirkjubæjarklaustur en de Systrafoss
Na de kloof kom je in weer een plaatsje met een hele moeilijke naam. Er is onder andere een camping. Ik heb hier op de terugweg overnacht. Vanuit de camping kun je westelijk naar de Systrafoss wandelen.
Beklim je de waterval, dan kom je boven bij een mooi meer uit, het Systravatn. Vervolgens kun je bovenlangs tussen de schapen door in oostelijke richting lopen om daar weer af te dalen. Het is een mooie, makkelijke wandeling van ongeveer 4 kilometer. Zeker in de avonduren, als boven de zon nog schijnt en het dorp al in de schaduw ligt, is het erg mooi.
Foss á Síðu
Zomaar weer ineens een hele mooie waterval die vanaf de weg duidelijk zichtbaar is: de Foss á Síðu.
Lómagnúpur en de Skeiðarársandur
De titel van deze paragraaf met deze moeilijke namen spreekt de meeste lezers niet tot de verbeelding. De Lómagnúpur is een bergmassief van ruim 750 meter hoog dat aan het begin ligt van een enorme vlakte, de Skeiðarársandur. De berg ligt erg fotogeniek in het verlengde van de weg.
De Skeiðarársandur is een oude uitspoelvlakte van de gletsjers, waaronder de enorm brede Skeiðarárjökull, en noemen we een sandr. Pas sinds 1974 doorkruist de weg de vlakte met diverse bruggen, maar tijdens de uitbarsting van de Grímsvötn in 1996 werd de grote Skeiðará-brug weer weggevaagd door de enorme stroom water en ijs. Een herinnering hieraan vinden we op een parkeerplaats bijna aan het einde van de oversteek. Een stuk verwrongen staal en een aantal informatieborden lichten het natuurgeweld toe.
Ook halverwege is er nog een pauzeplaats gemaakt.
Nationaal Park Vatnajökull
Ik ben nu aanbeland bij het bezoekerscentrum van het nationaal park Vatnajökull, Skaftafell. Het gigantische, door UNESCO beschermde nationaal park is hier het beste toegankelijk voor toeristen. Je kunt er gletsjertouren doen, rondvluchten maken, ijsgrotten bezoeken en nog veel meer. Feit blijft dat de afmetingen zo onwerkelijk groot zijn dat je slechts bij goed weer een glimp kunt opvangen van dit enorme gebied. Het dikke pak ijs van 950 meter dik, bovenop vulkanen en omringd door bergen, maakt indruk. Als een sausje over een puddingtoetje schuift het ijs zeer langzaam van het plateau af. De gletsjerstromen hebben hier namen als Skeiðarárjökull, Morsárjökull, Skaftafellsjökull en Svínafellsjökull.
Detailkaarten van het Skaftafellgebied kun je hieronder downloaden:
Kaartje Skaftafell wandelroutes (1068 downloads )en:
Skaftafjall NP overzichtkaart (1060 downloads )Svínafellsjökull gletsjer
Aan het eind van de middag bezoek ik als eerste de Svínafellsjökull. Dat is de meest oostelijke van de twee gletsjers hier bij het bezoekerspark. Omdat er nog geen weg ligt naar de gletsjer begin ik aan de dik 2 kilometer lange wandeling over de aardebaan. Ik vermoed wel dat binnen afzienbare tijd de aardebaan geasfalteerd zal zijn, zodat je er met de auto kunt komen.
Het uurtje stappen was in ieder geval zeker de moeite waard. Ik stuur mijn drone de lucht in voor wat plaatjes.
Na het bezoek aan de gletsjer plant ik mijn tentje op de grote camping in het park. Er is nog plek zat, dus de keuze is reuze. Het bezoekerscentrum is tevens de receptie van de camping; er is verder niets meer te koop zo vroeg in de avond, dus pak ik mijn kant-en-klare adventurefood uit mijn tas en maak de curry warm.
Svartifoss en Sel
Dan toch nog maar een avondwandeling? Het wordt toch niet donker, dus durf ik het nog wel aan om naar de Svartifoss-waterval te kuieren. Vanuit de camping gaat de wandelroute omhoog en ik loop in een heel langzaam tempo en geniet maximaal. Er steekt een vosje over. Na 20 minuten lopen ben ik bij de waterval die zich in een arena van basaltzuilen bevindt.
Dan steek ik het riviertje over en loop ik door naar het gehuchtje met oude authentieke huisjes genaamd Sel. Het uitzicht over de weidse vlakte van de sandr is prachtig.
Hierna loop ik terug naar de camping waar de zon rond 22.30 uur in de avond de bergen nog heerlijk oplicht. Morgenvroeg ga ik eerst naar de gletsjer Skaftafellsjökull.
Dag 4: Van gletsjermeren naar Stokksnes
Het was behoorlijk koud in de tent vannacht. Niet gek natuurlijk met zoveel ijs in de buurt. Maar de zon scheen om 3.30 uur alweer tegen de bergen aan, dus tegen de tijd dat ik opstond was het alweer wat warmer. Ik breek direct de tent af, stop de spullen in de auto en loop vanuit de camping naar de Skaftafellsjökull-gletsjer. Daarna wil ik weer verder naar het oosten rijden.
Skaftafellsjökull
Het is nog heerlijk vroeg in de ochtend en ik ben de eerste die richting de gletsjer wandelt. Het is ongeveer 1,5 kilometer lopen. Eenmaal aangekomen prijs ik me gelukkig deze bijzondere plek met niemand te hoeven delen. Ik zoek een plekje op de grond en maak een mooie vlucht met de drone. Alhoewel het verboden is, had ik hiervoor toestemming gevraagd en het officieel zwart op wit gekregen.
Na mijn bezoek aan de gletsjer stap ik in de auto en rijd ik verder naar het oosten. Ik ben onder de indruk van nog veel meer gletsjers die ik onderweg zie.
Hof
En toch wonen hier mensen, hoe geïsoleerd ze vroeger ook woonden. Een voorbeeld hiervan is het dorpje Hof met zijn bijzondere kerkje, een tiental kilometers voorbij het Skaftafell NP.
Fjallsárlón
Vervolgens rijd ik een flink stuk verder en geniet van het spectaculaire landschap. Mijn volgende stop is Fjallsárlón, een gletsjer met een mooi gletsjermeer vol ijsblokken. De lucht is strak blauw, dus dat levert mooie plaatjes op. Het was er doodstil, maar na enige tijd komt er een groep aan. Bij het meer kun je namelijk met een speedboot naar de gletsjertong varen. Hiervoor moet wel eerst handmatig de vaarroute vrij van ijsblokken gemaakt worden.
Ik eet nog even een broodje bij het restaurantje nabij de gletsjer en ga weer de weg op. Niet lang, al snel stop ik weer vanwege de mooie uitzichten en maak onderstaande foto waarbij de weg richting deze mooie gletsjer loopt… ik vind het zelf een bizar mooi plaatje.
Jökulsárlón en Diamond Beach
De volgende stop is bij het meest bekende gletsjermeer van IJsland, de Jökulsárlón. In het grote meer drijven grote ijsschotsen die van de gletsjers afbrokkelen en vervolgens afstromen via de smalle doorgang naar zee. Het is een toeristische hotspot met boottochten en kanotochten en inderdaad: hier toch wel aardig wat toeristen. Ook kun je er zeehonden spotten. Toen ik er was, was er een zeehond druk aan het vissen onder bij de brug.
Een achtervolgingsscène van James Bond in “Die Another Day” is opgenomen op het bevroren ijs van het meer.
Als dat ijs dan eenmaal is afgestroomd naar zee, spoelen veel ijsbrokken weer aan op het strand, hetgeen een surrealistisch beeld geeft en de charmante naam Diamond Beach heeft gekregen.
Kálfafellsstaður
De weg is leeg en recht met af en toe wat bebouwing. Zo springt het kerkje van Kálfafellsstaður mij in het oog, wat me doet besluiten even af te draaien en het kerkje van dichtbij te aanschouwen.
En zo tour ik verder naar het oosten.
Stokksnes
Een van de magische punten die ik zeker wilde aandoen op weg naar het oosten is Stokksnes. Hier zijn de bergen briljant, het strand glad, de duinen zwart en de foto’s die ik ervan gezien had betoverend. Benieuwd of het in het echt ook zo is. Via een gravelweg langs een soort wad kom ik bij een slagboom uit. In het café aldaar kan ik een kaartje kopen en mag ik door. Ik vind het een beetje een aanfluiting, maar goed. Vreemd genoeg ligt iedereen hier door de duinen te banjeren, rijden ze met een 4×4 door het wad en heb ik de beloofde zeehonden niet gezien. Het vikingdorp heb ik niet meer bezocht, maar het uiteindelijke plaatje zoals ik dat voor ogen had is wel uitgekomen. Op de foto is het wel mooier dan in het echt.
De Red Chair – keerpunt roadtrip Zuid-IJsland
Als beoogd keerpunt van mijn roadtrip Zuid-IJsland had ik de Red Chair voor ogen. Deze rode stoel staat nog een tiental kilometers voorbij Stokksnes, waarvoor ik eerst een tunnel door moet. De stoel is niet groter dan een echte stoel, staat ca. 20 meter van de weg en valt makkelijk op. Typisch dat zo’n kunstwerk—gewoon een rode stoel midden in een verlaten landschap—een beroemd en magisch kunstobject kan worden dat je in Google Maps terugvindt.
Höfn en terug naar het westen
Hierna rijd ik terug naar Höfn waar ik een hapje eet en een duik neem in het openbare zwembad. Daarna begin ik aan de eerste kilometers terug richting Reykjavík.
Dag 5: Kirkjubæjarklaustur – Keflavík
Gisterenavond ben ik tot Kirkjubæjarklaustur teruggereden (zie omschrijving hiervan bij dag 3). Vandaag tour ik rustig terug richting Keflavík. Ik maak diverse stops, zoals bij de Hraungerðiskirkja.
In de middag parkeer ik in Hveragerði bij Reykjadalur om daar de Reykjadalur Hot Spring Thermal River te bezoeken. Vanaf het begin zie je al overal borrelende putten waar stoom uit komt. Na 3 km klimmen kom ik in een vallei uit waar het riviertje kabbelt en een voor mij te hete temperatuur heeft van boven de 40 graden. Er zijn diverse voorzieningen gemaakt om het baden makkelijker te maken.
Hierna vervolg ik mijn reis naar het uiterste westpuntje van het schiereiland Keflavík, waar een camping zou zijn. Die is er ook, maar ik heb geen idee waar ik mij aan moet melden en het waait erg hard. Niet ideaal om te kamperen.
Omdat ik toch al vroeg in de ochtend naar het vliegveld moet, besluit ik dan toch om een hotel te boeken in het stille verlaten Keflavík…
Tot slot
En zo vloog ik de volgende dag weer terug naar Nederland, na een korte, pittige, mooie en indrukwekkende roadtrip. In totaal had ik ongeveer 1000 kilometer gereden en 88 kilometer gelopen—meer dan genoeg om een diepe indruk achter te laten. Deze vijf dagen langs de zuidkust van IJsland voelden als een aaneenschakeling van natuurwonderen: van watervallen en zwarte stranden tot gletsjermeren, vulkanische landschappen en het spectaculaire Stokksnes. Het was een reis die me opnieuw liet beseffen hoe bijzonder en krachtig de natuur is, en één die ik iedereen die van avontuur houdt van harte kan aanraden.
Heb je vragen over mijn route, wil je tips of ben je benieuwd naar meer foto’s? Laat het gerust weten hieronder via Contactinfo!
Check hier de video-impressie
Meer IJsland:
Meer IJsland:
