Roadtrip door Midden- en West-Ierland: reisverslag van 5 dagen
In dit reisverslag lees je alles over mijn eerste roadtrip door Midden- en West-Ierland in 2005. Tijdens deze 5-daagse route bezocht ik de Cliffs of Moher, de Burren, Connemara, Murrisk, de Wicklow Mountains en Dublin. Een eerste kennismaking met Ierland die smaakte naar meer.
De reis vond plaats in 2005, in de tijd dat low-budgetvluchten opkwamen, de digitale camera nog in de kinderschoenen stond en de smartphone nog moest worden uitgevonden.
- Duur roadtrip: 5 dagen
- Regio: Midden- en West-Ierland
- Startpunt: Shannon Airport
- Vervoer: huurauto
- Hoogtepunten: Cliffs of Moher, Burren, Connemara, Murrisk, Wicklow Mountains en Dublin
We vlogen op Shannon Airport en van daaruit ging ik de route uitstippelen. Vijf dagen reizen vereist een beetje planning als je wat wilt zien, dus had ik een heel programma verzonnen. Nu hopen dat het weer niet te veel roet in het eten gooit.
We starten dus vanaf Shannon Airport en overnachten twee nachten in Galway. Galway is een leuke studentenstad en ligt centraal tussen de Burren en Connemara in, twee landschappelijk erg mooie streken. Daarna steken we het land over en pakken nog twee overnachtingen in Dublin. De weersvoorspellingen waren helaas niet geweldig, dus gaan we gewapend met een goed regenpak op pad.
Dag 1 – Burren en de Cliffs of Moher
Na een voorspoedige vlucht landen we rond de middag op Shannon Airport. Het is rustig en droog weer. Nadat we onze bagage van de band hebben getrokken, snellen we ons naar de Hertz-balie voor de auto. We krijgen een splinternieuw Opeltje mee. Wederom is het even wennen om links te rijden en we nemen hier en daar dan ook wat stoeprandjes en bermpjes mee.
Ons einddoel van vandaag is Galway, maar dan willen we wel eerst boven op de Cliffs of Moher hebben gestaan en de Burren doorkruist hebben. Via Ennis rijden we over de R476 door Killinaboy, Kilfenora en Ennistimon naar Lahinch. Wat ons meteen opvalt zijn de ongelofelijk vele muurtjes van opgestapelde stenen. In Lahinch sjouwen we wat over het brede zandstrand en duiken vervolgens een pub in om onze eerste cod weg te slaan. Zo’n lekker gebakken visje.
Cliffs of Moher in de regen
Nu onze buik goed gevuld is, kunnen we op pad naar de Cliffs of Moher. We willen de kliffen bezoeken bij het hoogste punt van 230 meter, waar O’Brien’s Tower staat. Was het net nog lekker droog, bij de kliffen begint het flink te regenen. Of het nu komt door opstuwende lucht of iets anders; later blijkt het 1 kilometer verderop gewoon droog te zijn. Anyway, we parkeren de auto voor 4 euro naast het visitor center en maken een leuke wandeling. We worden zeiknat van het regenpak dat weliswaar waterdicht is, maar ook heel erg zweterig. Het uitzicht… ach. Opmerkelijk is dat je hier ineens bakken vol toeristen ziet. Het visitor center is aardig.
In 2007 bezochten we de Cliffs opnieuw. Toen hadden we wél goed weer; check > hier <.
De Burren, ook in de regen
Dan weer droog in de auto naar de Burren: een geologisch en botanisch bijzonder gebied. We nemen de route via de R478 en vlak voor Lisdoonvarna gaan we links de R477 op richting Black Head. Het weer blijft echter somber en nodigt ons niet uit voor een gezellige wandeling. Black Head passeren we zonder dat we het echt in de gaten hebben.
Bij Ballyvaughan gaan we weer via de N67 en direct weer links de R480 op, de Burren in. Opmerkelijk is dat het dal mooi groen is en de bergtoppen juist zo kaal zijn. We zien in de verte een grafmonument en slaan dan ergens rechtsaf, zodat we na wat geslinger terug zijn op de N67 richting Ballyvaughan.
Het begint langzamerhand te schemeren, dus rijden we door naar Galway.
Galway
Galway is een gezellige stad met op goede loopafstand wat pubs. Een bekende is de Galway Quays Bar, een pub met een prachtig interieur dat ergens uit een kerk lijkt te komen, met veel hout en glas-in-lood. Natuurlijk is er live muziek: echt traditional Irish, met zelfs een paar dames die de typische Ierse Riverdance doen. Ook erg leuk om te zien is dat iedereen moeiteloos even buiten een peuk gaat roken. Op straat is het zowaar een gezellige bedoeling.
Dag 2 – Connemara en Murrisk
We starten de dag weer met een goed ontbijt, ofwel koffie en jus d’orange, scrambled eggs, spek, sausage, geroosterd brood, tomaat en champignons, dit alles drijvend in flink wat boter. Heel raar, maar in dit soort landen krijg ik altijd last van mijn spijsvertering. Zal wel aan het bier liggen. Als we naar buiten kijken, zien we een dreigende lucht, maar het is droog.
We hebben Connemara op het programma staan en, als het even kan, een deel van Murrisk. Dit is tevens een van de mooiste en ruigste gebieden van Ierland.
We kachelen eerst langs de kust over de R336 tot we bij Ballynahown langzaam naar het noorden landinwaarts gaan. De kustweg valt tegen: toch veel verkeer dat richting Galway gaat en veel bebouwing. Voorbij Screeb Cross wordt het steeds mooier.
Maam Cross
Bij Maam Cross stoppen we en worden meteen geattaqueerd door midges, van die kleine irritante vliegjes. We steken over richting Maam en bij Teernakill gaan we linksaf, de Maamturk Mountains aan. Kijken of we hier een stuk kunnen wandelen.
Overal lopen schapen, overal liggen schapenkeutels. Het gebied is drassig. We lopen wat over het land van een boer naar een rivier, maar echt tijd om de berg op te klimmen hebben we niet; daar is het weer ook niet betrouwbaar genoeg voor.
Leenaun
We vervolgen onze weg dus via Joyce Country naar Leenaun. Het plaatsje heeft als filmdecor gediend voor verschillende films. Echt bijzonder is het niet, maar we pakken toch even een bak koffie in de pub. Omdat het vroeg is, kunnen we makkelijk Murrisk meepakken. We rijden dus om Killary Harbour, langs de enige fjord van Ierland, heen en gaan linksaf over de R335 richting Delphi. Dit is een geweldig mooi en ruig gebied.
Croagh Patrick
Na deze prachtige natuur geraken we bij Louisburgh weer aan de kust en gaan we richting Westport. Op deze weg komen we langs de wereldberoemde Croagh Patrick. Over deze berg, Saint Patrick’s Day, de nationale feestdag en de pelgrimstocht op blote voeten naar de top kun je elders op het web veel vinden. Kort samengevat moet je de berg met een stok in de hand op blote voeten beklimmen tot boven op 763+ waar een kapel staat.
We hebben een kort stukje van het pelgrimspad gelopen en zijn daarna nog even bij het National Famine Memorial aan de voet van de berg wezen kijken. Vlak bij het monument staat een ruïne van een kerk waar je dwars doorheen kunt kijken. Daar barst het van in Ierland. Erg lief waren ze hier blijkbaar niet voor elkaar.
Via Westport weer terug naar Leenaun
Goed, de buik rammelt dus op naar Westport voor een vette hap. Een leuk kleurrijk stadje. Als de buik vol zit, gaan we via de N59 terug naar Leenaun. Grappig om te zien zijn hier de kronkelige wegen met bordjes dat je niet harder dan 100 of 80 mag. Vaak lukt het met de helft niet eens.
Connemara en de Twelve Pins
Eenmaal voorbij Leenaun en de uitlopers van de Maamturk Mountains bereiken we het gebied van de Twelve Bens. Hier in Connemara liggen een twaalftal bergtoppen, waarvan een aantal boven de 700 meter uitkomt.
Kylemore Lough
We rijden de afslag naar de R344 helaas voorbij, maar je kunt niet alles, en kachelen door naar Kylemore Abbey. Vlak voor de abdij stoppen we nog bij Kylemore Lough. Prachtig rustig water, en dat in tegenstelling tot de weersvoorspellingen. Het is nog steeds droog en het zonnetje dreigt zelfs door te komen.
We lopen bij de abdij nog even rond en vervolgen de weg richting Clifden. Nabij Letterfrack stoppen we bij een plaatselijk heiligdom. Langs de weg staat een Mariabeeldje met een hele kruistocht eromheen. Een eindje verderop ligt een boot op de drooggevallen oever.
De Sky Road
Als we in Clifden aankomen, slaan we meteen rechtsaf de Sky Road op. Een prachtige slingerende kustweg die ons leidt naar het uiterste puntje van het schiereiland en een verrassend mooi strand. Totaal verlaten, wit zand, ingesloten tussen de uitlopers, geen wilde branding maar een kalme zee. Een mooi moment om de dag mee af te sluiten, terwijl we nog terug naar Galway moeten.
Op de terugweg doen we Clifden nog even aan, maar dit toeristische plaatsje weet onze hartjes niet te stelen. We rijden terug naar Galway. Zo, nu hebben we wel een biertje verdiend!
Dag 3 – Via Clonmacnoise, de Wicklow Mountains naar Dublin
Vandaag steken we het eiland over en gaan naar de oostkust. Onderweg pikken we nog even wat bezienswaardigheden mee. We hebben de hele dag de tijd; het B&B’tje is al geregeld. Onderstaand de route zoals we die uiteindelijk gemaakt hebben.
We verlaten Galway en rijden over de N6 richting Athlone. Een nadeel van de economische groei van Ierland is dat het op de weg ook niet allemaal rozengeur en maneschijn is. In Ballinasloe pakken we dan snel een zijweg en zoeken de rust op. Het begint echter wel behoorlijk te regenen. We steken de Shannon over en stoppen in Shannonbridge om een paraplu te scoren. Dat werkt iets makkelijker dan regenpak aan, regenpak uit, enzovoort. Snel rijden we naar Clonmacnoise.
Clonmacnoise
Een verschrikkelijk oud klooster, wat heet: een ruïne, met destijds connecties met nog oudere kloosters op de Aran Islands en Skellig Michael. Clonmacnoise is toch erg lang overeind gebleven, ontelbare keren verwoest en weer opgebouwd. Om nog maar te zwijgen over de slachtpartijen. Nee, het was hier vroeger niet prettig vertoeven.
Anyway, wat er nog over is, is heilige grond met een ruïne en een typisch kerkhof eromheen. Clonmacnoise ligt mooi op een heuvel aan de vruchtbare oever van de Shannon. Je hebt er prachtig uitzicht, zelfs met regen. We sjouwen hier wat rond, laten onze splinternieuwe paraplu’s in een prullenbak achter — het waaide toch iets te hard — bekijken in het visitor centre een video en kachelen daarna weer verder.
Clonfinlough Stone
We vervolgen onze weg naar het volgende nationale monument: de Clonfinlough Stone. Geen idee wat het moet voorstellen; ik heb er nooit naar gegoogeld. Het stond wel goed aangegeven: een kleine wandeling en… waar is dat monument nou? Goed, dan toch maar even het weiland in gelopen om bij een paar struiken te kijken en ja, daar stond een bordje bij. We hadden hem gevonden: een steen in het land is een nationaal monument. Het geheim van de steen zit hem in de inscripties uit de bronstijd.
Nadat we nog diep onder de indruk zijn van de steen, rijden we weer verder en komen ergens tussen Belmont en Cloghan uit, waar we bij de brug over de Brosna even stoppen.
De Wicklow Mountains
Dan rijden we vlot verder naar de Wicklow Mountains. Onderweg zien we nog wat turfsteekvelden of iets wat daarop lijkt. Aan de voet van de bergen rijden we door Hollywood, waarna we langzaam omhoog gaan. Het weer is nog steeds niet geweldig. We stoppen een paar keer en passeren Wicklow Gap tot we bij Glendalough aankomen.
Glendalough
Glendalough is een toeristische trekpleister en ook een bestemming voor dagjesmensen uit Dublin. Je hebt hier een Upper en een Lower Lake, die toevallig even hoog liggen. Aan de voet van Lower Lake ligt een bijzonder oud klooster uit de 6e eeuw met een wederom bijzonder oud kerkhof. Alle kruizen staan scheef, een prachtig decor voor een horrorfilm.
Lower Lake naar het Upper Lake
Na het klooster bezichtigd te hebben gaan we in de regen aan de wandel langs Lower Lake naar Upper Lake. Tussen deze twee meren bevindt zich een park en een bezoekerscentrum voor onder andere dagjesmensen uit Dublin. Via een loopbrug over het moeras lopen we weer terug naar het klooster.
Op naar Dublin en Howth
We stappen in de auto om onze route te vervolgen richting Dublin. Het begint ondertussen erg mistig te worden en van sightseeing is geen sprake meer.
Tegen de avond komen we aan bij ons B&B’tje op het schiereiland Howth bij Dublin. We zijn doodmoe en hebben geen energie meer om de stad in te gaan. Op advies van onze nogal excentrieke hospita gaan we in Howth wat eten en drinken nog een biertje.
Morgen hebben we hier de hele dag om Dublin te verkennen.
Dag 4 – Howth en Dublin
Na onze welverdiende nachtrust staan we vol goede moed op. We werken ons ontbijtje weg en begeven ons te voet naar het station van Howth. Howth is een schiereiland waar zich een aantal welgestelden heeft gevestigd, waaronder The Edge van U2, en dat kan natuurlijk niet zonder een grote golfbaan. We komen onder in de haven uit, waar het altijd wel leuk is om even rond te neuzen.
Daarna pakken we de trein richting het centrum. Ons eerste doel is de oude studio van U2. En maar lopen en maar zoeken, blijkt dat ze het hele spul hebben afgebroken. Dat was dus een domper van een paar kilometer. Wat opviel was het enorme woud aan bouwkranen in het havengebied. Ja, Dublin is in trek. Veel buitenlanders vestigen zich er en de stad puilt uit zijn voegen.
Je kunt over zo’n stad een hoop vertellen: de een ervaart het zus, de ander zo. Wij vonden het in ieder geval tegenvallen. Erg druk, en je bent steeds op zoek naar iets moois. De gezellige pubs puilen uit. Ga zo maar door. Misschien wrong time, wrong place. We hebben in ieder geval wel een geweldige U2-cover gehoord.
De laatste dag kachelen we nog wat rond ten zuiden van Dublin, bezoeken nog een kasteeltje, maar daarna moeten we toch echt richting airport. En ook daar is het druk.
Deze roadtrip door Midden- en West-Ierland was voor mij de perfecte eerste kennismaking met het eiland. Vooral de Cliffs of Moher, Connemara, Murrisk en de Wicklow Mountains maakten zoveel indruk dat ik later nog meerdere keren ben teruggekeerd naar Ierland.
Meer Ierland:
