De Everest Basecamp Trek is een van de meest iconische trekkings ter wereld. Vanuit het bergdorp Lukla op ongeveer 2.800 meter wandel je door diepe dalen, langs swingbridges, traditionele sherpa-dorpen en indrukwekkende Himalaya-landschappen richting het Everest Basecamp op 5.364 meter hoogte. Treed even in de voetsporen van Edmund Hillary en Tenzing Norgay. In dit reisverslag neem ik je stap voor stap mee langs de volledige route, de mooiste uitzichtpunten en de uitdagingen die je onderweg tegenkomt. Je leest praktische tips, persoonlijke ervaringen en alles wat je moet weten om deze onvergetelijke hike zelf veilig en goed voorbereid te maken.
Wat staat ons eigenlijk te wachten? Met de ervaring van de beklimming van de Kilimanjaro op zak begon ik samen met Monique aan ons avontuur…
Het Everest Basecamp
Het Everest Basecamp op 5.364 meter hoogte is een iconische bestemming voor wandelaars en bergliefhebbers. Het vormt het vertrekpunt voor expedities naar de top van de Mount Everest en ligt tussen indrukwekkende pieken zoals de Lhotse, Nuptse en de Everest zelf. Trekkers bereiken het kamp na een meerdaagse hike door sherpa-dorpen, hoge hangbruggen en ruige valleien. In het kamp liggen kleurrijke expeditietenten verspreid over de gletsjer, omringd door wapperende gebedsvlaggen en de stilte van het hooggebergte. Aankomen bij Everest Basecamp voelt als een unieke prestatie in het hart van de Himalaya.
Video Everest Basecamp Hike
Geen zin om alles door te lezen? Bekijk dan onderstaande video voor een impressie van de tocht.
Video Everest Basecamp Hike
De Everest Basecamp Trek begint in Lukla. Lukla is echter niet via een weg bereikbaar, wel te voet, vandaar dat bijna alle klimmers vliegen naar Lukla. Dat kan vanuit Kathmandu maar de meeste groepen gaan net als wij via Ramechhap Airport wat dichter bij Lukla ligt. Het staat zo mooi in de folder, je vliegt vanaf Kathmandu of Ramechhap Airport, maar in de praktijk blijken de meeste vluchten vanaf Ramechhap te gaan.
Dag 1: Van Kathmandu via Lukla naar Phakding 2.600 meter
Het vliegveldje van Lukla heeft een erg korte landingsbaan van 527 meter, schuin op een berghelling gelegen en alleen met goed weer te gebruiken. Die laatste opmerking heeft de planning van vele avonturiers in het water gegooid; het weer en zicht is niet altijd goed. Wij hadden met slechts enkele uren vertraging geluk, er werd wel gevlogen.
Ramechhap Airport
Chomolungma
Chomolungma is de Tibetaanse naam voor de Mount Everest en betekent “Heilige Moeder”. Voor de lokale bevolking, vooral de sherpa’s, heeft Chomolungma een diepgaande spirituele betekenis. Ze beschouwen de berg als heilig en tonen respect door ceremonies uit te voeren voordat ze de berg beklimmen.
De vlucht vanaf Ramechhap dan
Bij ons “laatste avondmaal” in Kathmandu ontvingen wij een Khata. Een Khata is een ceremoniële sjaal gemaakt van zijde of satijn, een geschenk als blijk van goede wil, gunst en compassie. Daarna vertrokken wij dus naar Ramechhap; het was een hel van een rit, slechts 130 kilometer, waarbij de Khata al van toepassing kwam. Slechts een paar honderd meter van de weg is recht en bij de vele werkzaamheden rijden we door kuilen en diepe gaten. Maar na deze rit staan we dan op het vliegveldje bij de primitieve terminal om “in te checken”. Tassen worden allemaal tegelijk op een grote weegschaal gewogen zodat het totaal gewicht van de kleine vliegtuigjes niet te veel wordt. Een echte dienstregeling of vluchtschema kan ik niet herkennen, het is net of er gevlogen wordt tot iedereen weg is. Na uren wachten is dan ook bijna elke passagier vertrokken en zijn wij als laatste aan de beurt.
Via een kleine trap wurmen we ons in het toestel waar zo’n 16 passagiers in passen plus een stewardess en twee piloten. Door 2 propellers wordt het vliegtuigje aangedreven en vliegt tussen de bergen door waar deze langzaam meer hoogtemeters maakt. We moeten van 500 meter naar de 2.800 meter klimmen. Het is een spectaculaire en luidruchtige vlucht. Uiteindelijk naderen we Lukla en met een harde klap stuiteren we op de landingsbaan; het vliegtuig moet vol in de ankers want anders klappen we op de bergwand. De landingsstrip is nu eenmaal niet langer dan 527 meter. Bekijk onderstaande video hoe onze vlucht ging.
Tenzing-Hillary (Lukla) Airport
Tenzing-Hillary (Lukla) Airport ligt in de gemeente Khumbu Pasanglhamu Cural. Het is de toegangspoort tot de Mount Everest, de wereldberoemde toeristische bestemming. Het vliegveld heeft een belangrijke bijdrage geleverd aan de toeristische ontwikkeling van deze regio en wordt beschouwd als een van de drukste STOL-luchthavens.
Na met succes de Mount Everest te hebben beklommen op 29 mei 1953 met sherpa Tenzing Norgay, Sir Edmund wijdde het grootste deel van zijn leven aan het helpen van sherpa’s in de Everest-regio via Himalayan Trust. Deze luchthaven werd in 1964 gebouwd op initiatief van Sir Edmund Hillary met als doel bouwmaterialen te vervoeren voor de bouw van het Kunde Hospital en andere scholen in deze regio.
De grond voor de luchthaven, die werd gekozen nadat andere locaties in de aangrenzende gebieden ongeschikt waren bevonden, werd gekocht van vijf lokale sherpa-huishoudens voor US $ 835. Er waren ongeveer 110 lokale sherpa’s bij betrokken bij de aanleg van de landingsbaan. Er wordt gezegd dat ze de aarde op de landingsbaan verdichtten door een voetstappende dans uit te voeren (de traditionele sherpa dans – Shyabru), waarbij ze heen en weer liepen, waarbij ze ossen gebruikten om ruwe dennenblokken te trekken om het land te bewerken en verdichten. De onverharde landingsbaan werd pas in 2001 verhard.
Sir Edmund Hillary kreeg in 2003 het Ereburgerschap van Nepal ter gelegenheid van de 50e verjaardag van zijn beklimming van de Mount Everest van Nepal, voor zijn ongekende toewijding. In januari 2008 heeft de regering van Nepal de naam van het vliegveld omgedoopt in het Tenzing-Hillary Airport vanwege hun grote bijdragen aan de bouw van Lukla Airport en het bevorderen van bergsporttoerisme in Nepal.
Kengetallen: Code VNLK Afmeting 20 x 527m Hoogteligging 2.846 meter Max. 50 vluchten per dag Type vliegtuigen: D228, DHC6, L410, Y12 en C208
Lukla dus op 2.800 meter
Na de spectaculaire landing is het eerst tijd om wat te gaan eten (voor wie nog honger heeft). Lukla is een gezellig dorpje met een lange winkelstraat waar je alles voor je Everest Basecamp Trek kunt kopen. Dus als je een jas vergeten bent, no worries, een donzen jas van North Face heb je al voor 60 euro.
Lukla
We moeten vandaag nog aan de wandel ondanks dat velen van ons zijn geradbraakt door het vroege opstaan, de helse busrit en daarna de spectaculaire vlucht in combinatie met een jetlag. Het is niet ideaal om niet uitgerust aan zo’n tocht te beginnen. Gelukkig hoeven we vandaag niet zo ver en zullen we zelfs eerst 200 meter afdalen. Wat heet afdalen, dat is in de praktijk 400 meter klimmen en 600 meter afdalen.
Onze Momo Trekking groep
Onze reis werd georganiseerd door Momo Trekking, vanaf Kathmandu werd het vervoer, onderdak, permits en gidsen geregeld. Onze groep was best groot, we waren met achttien personen; een vrij gemêleerd gezelschap van Nederlanders en Belgen, jong en oud, jongens en meisjes. Namen: Boven: Babu, gids, Paul, Martin, Cees, Ton, Jeroen, Coen, Carolien, Tommy, Olando, Han, Benny, Sandra Onder: Lisa, Lena, Bart, Elise, Monique en Inge.
De Pasang Lhamu Gate
Na het eten lopen we dus het dorp uit en starten we de trek officieel door onder de Pasang Lhamu Gate door te lopen. Formeel moeten we 100 meter verderop nog formulieren invullen zodat ook de overheid weet wie er allemaal in het gebied rondstruinen. Daarna kan de wandeling van de dag beginnen.
Pasang Lhamu Gate
Het eerste stuk gaat door naaldbos en rododendron-bosjes. Al snel passeren wij stupa’s en de eerste grote swingbridge over de rivier de Dudh Kosi. Spectaculair hoog boven het dal, opgesierd met gebedsvlaggen. Sommige van onze groep hebben even knikkende knieën van de hoogte maar dat gaat de komende dagen wel gaan wennen.
De Swingbridge bij Phakding
Bij een prima wandeltemperatuur lopen we door het dal. We komen wandelaars tegen die terug komen van het Everest Basecamp en er gelukkig nog redelijk gezond uitzien. Ook zien we de eerst yaksen, groepen paarden en ezels met bepakking lopen. Al het eten, goederen etc, moet immers het dal in gebracht worden en hoe hoger, hoe duurder het eten wordt. We passeren een aantal dorpjes en na een dus niet al te lange wandeling naderen we aan het eind van de middag Phakding.
Phakding
Phakding 2.600 meter
Voordat we neer kunnen strijken bij onze lodge in Phakding moeten we eerst nog een grote swingbridge oversteken. Alweer leuk en spectaculair deze brug. In Phakding is dus onze eerste overnachting in Hotel Sherpa Lodge & Restaurant Bar. De lodge heeft een grote eetzaal en allemaal tweepersoonskamers. Het ziet er prima uit. Het eten is ook prima, van pasta, noodles tot curry en gebakken eieren in alle soorten.
Dag 2: Van Phakding naar Namche Bazaar 3.450 meter
We hebben prima geslapen en staan op tijd op en ontbijten gezamenlijk. Onze tas (North Face duffel) en rugzak hebben we al ingepakt en klaar gelegd op de gang zodat de sherpa’s alvast op pad kunnen. Na het ontbijt beginnen we aan etappe twee van onze Everest Basecamp Trek. Vandaag moeten we een flink stuk wandelen met het venijn in de staart waar een stevige klim op ons wacht.
Blik op de rivier vanaf onze lodge
Door de warmte merk ik dat mijn schoenen te warm zijn en dat hierdoor een blaar dreigt te ontstaan. Gelukkig heeft onze reisgezel Sandra goede blarenpleisters bij. De teen wordt afgeplakt en ik zal hier verder op de trek geen last meer van hebben (tip: neem dus blarenpleisters mee). Het pad volgt de rivier aan de westoever. We passeren dorpjes waar het soms best druk is als er een kudde ezels, yaksen of paarden doorheen moet.
Druk verkeer op de route
Na een dik uur wandelen drinken we even thee op een terrasje. Thee hebben ze hier in alle soorten en maten. Het is lekker wandelweer, een graad of 25 met zonneschijn. We passeren de rivier nog een paar keer maar gaan nog niet noemenswaardig steil omhoog. De bergen aan de horizon worden wel steeds hoger.
Regelmatig komen we op onze route ook stupa’s tegen of mani stenen met mantra’s erop. Deze heiligdommen moeten we (uit respect) altijd linksom passeren. Een gebedsmolen zal ook altijd linksom draaien en wordt met de rechterhand aangedreven.
Een gebedsmolen, daarachter een mani en een stupa.
Sagarmatha National Park – Nepal
Dan komen we weer bij een poort uit; het is de ingang van het Sagarmatha National Park. Hier moet weer een permit gekocht worden om verder te mogen. Dit regelt onze gids.
Het Sagarmatha National Park
Ingang Sagarmatha National Park
Het Sagarmatha National Park is een UNESCO-werelderfgoedlocatie en één van de bekendste nationale parken in Nepal. Het park is vernoemd naar de Nepalese naam van de Mount Everest, die door de lokale sherpa-bevolking Sagarmatha wordt genoemd. De belangrijkste kenmerken van het nationale park zijn het beschermen van de biodiversiteit, culturele erfgoed en het milieu.
Na de poort volgt een korte afdaling waarna het lunchtijd is. We stoppen bij Panorama Lodge & Restaurant en genieten ervan de maaltijd, het zonnetje en het mooie uitzicht op de lange brug aldaar. Iedereen is nog fris. Het is bijzonder om te zien hoe de kuddes dieren de brug passeren.
Dieren stappen moeiteloos over de swingbridge
Na de pauze begint het echte werk. Eerst volgen we nog het dal en steken we nog een keer de Dudh Kosi rivier over maar dan zien we de Hillary Bridge liggen en de steile bergwand die we moeten beklimmen om in Namche Bazaar uit te komen.
Hillary Bridge komt in zicht.
Hillary Bridge 2.900 meter
Om in Nache Bazaar te komen moeten we dus de spectaculaire Hillary Bridge oversteken. Dit is langste en hoogste swingbridge op de route. Duizelingwekkend hoog boven het dal steken we de rivier Dhudh Kosi over. Hele kuddes yaksen gaan via deze brug omhoog dus bang dat deze instort hoeven we niet te zijn. De brug is met gebedsvlaggen die stevig in de wind wapperen opgesierd in de traditionele kleuren met blauw voor de hemel, wit voor de lucht, rood voor het vuur, groen voor het water en geel voor de aarde. Zo’n beetje de elementen waarmee we tijdens onze tocht te maken krijgen.
Video van de Hillary Bridge
En dan begint het echte werk: klimmen…
Eenmaal aan de andere zijde van de Hillary Bridge staan we voor een steile berg waar we dik 500 meter moeten klimmen tot aan Namche Bazaar. Hier begint ook de ijlere lucht al serieus parten te spelen. Noodgedwongen wordt het klimtempo aangepast. Een aantal in onze groep begint ook al de eerste symptomen van hoogteziekte te krijgen en besluiten halverwege om diamox te gaan slikken zodat ze zich toch beter voelen.
Tegenliggerssherpa’sBlik op Everest (vaag)
We passeren de 3.000 meter en klimmen door naar de 3.100 meter waar we voor de eerste keer de zicht krijgen op de Mount Everest. Kijkend tussen de bomen door zien we de top wazig en vaag aan de horizon.
Topdanda 3.140 meter | Viewpoint Everest
De groep valt tijdens de klim uiteen en ik wandel in een rustig tempo samen met Monique verder, voetje voor voetje want uiteindelijk komen we vanzelf boven. De klim steil omhoog tussen het dennenbos door vreet energie. Moe maar voldaan lopen we uiteindelijk dan toch het levendige dorpje Namche Bazaar binnen via een welkomspoort.
Ingang Namche Bazaar
Een grote stupa en een hele rits grote door water aangedreven gebedsmolens wijzen de weg naar het centrum van het dorp.
Gebedsmolens (Mani Wheels) Namche Bazaar
Namche Bazaar ligt mooi in een kom van de berg met aan de andere zijde van het dal de berg Konde Ri (6.187 meter), de besneeuwde bergtop die serieus boven alles uit torent.
Namche Bazaar
Er zijn hier stijlvolle bars, winkeltjes met outdoor gear, pinautomaten en kappers. Alles is voorhanden. We moeten nog een paar steile trappen op en komen dan eindelijk bij de lodge. Wederom een gezellig verblijfsruimte waar alles voorhanden is en de kamers basic prima zijn.
Vandaag acclimatiseringsdag in Namche Bazaar op 3.450 meter. Nee, geen rustdag dus. In de ochtend ‘even’ klimmen naar een uitzichtpunt op 3.850 meter. Onder het motto “walk high sleep low” is dat de beste manier om aan de hoogte te wennen. We klimmen naar het Everest Sherpa Panorama Resort waar we van een bak thee genieten.
Uitzicht met terugblik op het dal
We hebben vanaf het Syangboche Viewpoint prachtig uitzicht op de bergen en zien klein stompje van de Mount Everest die altijd achter de hoge omringende bergen verscholen ligt. Vooral de Ama Dablam met een hoogte van 6812 meter is goed zichtbaar. Dat belooft nog wat voor de komende dagen.
Rechts de Ama Dablam en links achter in de wolken de Everest
We dalen weer af naar onze lodge en besteden de rest van de tijd nog door een rondje te slenteren door Namche Bazaar.
Hoogteziekte
Saturatiemeting
Iets waar wij sowieso mee te maken zouden krijgen is de hoogte. Het percentage zuurstof is op 5.500 meter hoogte gehalveerd. Te snel stijgen zou kunnen resulteren in een verstoring van zuurstof in het bloed met als gevolg hoogteziekte. Klik op de link voor meer info. Maar goed, je weet niet of je het wel of niet krijgt. Hoe je lichaam er op reageert is persoonlijk. Veel drinken en langzaam stijgen; tergend langzaam gingen wij dan ook omhoog. Walk high en sleep low. Twijfel je nog dan kun je een dag voor de klim starten met 2x daags 250mg Diamox te slikken. Nadeel, bijwerkingen zoals veel plassen en dus nog meer moeten drinken. Ik heb ze niet geslikt gedurende de Everest Basecamp Hike. Het zuurstofpercentage in je bloed (saturatie) wordt gemeten met een saturatiemeter, als je niet lekker voelt is het belangrijk dit te checken. De gidsen hebben ook altijd zuurstof bij zich voor noodgevallen.
Tabel: Zuurstof in de lucht op hoogte en gewenste saturatie
Note: Een saturatie van 75% op een hoogte van 5000 meter hoogte was nog net niet zorgelijk tijdens onze klim naar het Everest Basecamp maar leverde wel klachten op. Ik zat op 85% en had geen klachten.
Na de acclimatisering dag moet er weer gewandeld worden. We starten de wandeling over de flanken van de bergen en blijven ruim 4 kilometer redelijk vlak met af en toe wat op en af. In het dorpje Sanasa pauzeren we op een groot terras met weids uitzicht op toppen van de Thamserku (6.623 meter) en de Kantega (6.783 meter).
Sanasa
Hoe hoger we komen hoe meer yaksen we zien. Deze dieren die wel wat weg hebben van koeien kunnen goed tegen de hoogte. Sommige kuddes zijn mooi versierd met rode pluimen.
Daarna gaan we langzaam 350 meter afdalen, helemaal terug naar 3.300 meter. Bij Phunki Thanga steken we de rivier over en “what goes down goes up again” dus staan we weer aan de voet van een klim naar 3.850 meter.
Halverwege de klim
Dus 550 meter klimmen naar Tengboche. Zoals al eerder gezegd, een rustige pas en er gewoon je tijd over doen. Het pad gaat door naaldbos en uiteindelijk komen we ook nu weer vanzelf boven in Tengboche aan. Hier duiken we meteen een lodge binnen voor een lunch. De klim heeft ons aardig te pakken.
Tengboche Klooster
Vlak achter de lodge ligt het complex van het Tengboche klooster. Een verzameling van gebouwen met met mooi kloostergebouw wat we mogen bezichtigen. We moeten wel een paar euro entree betalen.
Tengboche klooster complex
Het bezoek aan het klooster was niet heel spannend en dus gaan weer snel aan de wandel. We dalen aan de achterzijde weer af door een rododendron bos en lopen naar Deboche. We overnachten in Hotel Good Luck. Niet Good Luck voor iedereen want een aantal van onze groep voelt zich niet lekker. Het varieert van hoofdpijn, diarree, verkoudheid en longproblemen. Een goede maaltijd en goede nachtrust zal wonderen doen.
Opvallend veel rododendrons
Het Tengboche-klooster
Het Tengboche-klooster, ook bekend als het Tengboche Gompa, is een boeddhistisch klooster gelegen in de Khumbu-regio van Nepal, in de buurt van de iconische Mount Everest. Het is een van de belangrijkste boeddhistische kloosters in de regio en trekt pelgrims, avonturiers en toeristen van over de hele wereld vanwege zijn spirituele betekenis en prachtige locatie.
Het klooster werd voor het eerst gebouwd in 1916, maar werd later verwoest door een brand en aardbevingen. Het werd herbouwd en uitgebreid in de jaren 1920 en 1930. Tegenwoordig staat het bekend om zijn prachtige architectuur, met traditionele Tibetaanse ontwerpelementen en een adembenemend uitzicht op de omliggende Himalaya-pieken.
Een van de meest opvallende kenmerken van het Tengboche-klooster is de jaarlijkse Mani Rimdu-festival, een boeddhistisch festival dat plaatsvindt in oktober of november. Tijdens dit festival voeren monniken rituele dansen en ceremonies uit, waarbij duizenden pelgrims samenkomen om te getuigen van de vieringen.
Het klooster dient ook als een belangrijk centrum voor boeddhistische studies en meditatie, waar monniken zich wijden aan gebed, studie en contemplatie. Voor veel reizigers is een bezoek aan het Tengboche-klooster een diepgaande ervaring, waar ze worden ondergedompeld in de serene sfeer en de rijke spirituele tradities van het boeddhisme.
Vandaag gaan we voor het eerst boven de 4.000 meter uitkomen. We beginnen wel eerst met een kleine afdaling maar nadat we de rivier weer overgestoken zijn gaat het gestaag omhoog.
De brug voor Pangboche
Gelukkig gaat het pad niet super steil omhoog en minder op en af. En ja hoor, even voor het dorpje Pangboche gaan we door de 4000m grens heen. Best hoog al vergeleken met de Alpen.
4000 m boven zeeniveau
Ook zijn we ondertussen boven de boomgrens uitgekomen en worden de uitzichten weidser. Daarvoor krijgt ook de factor wind wat meer grip op ons waardoor het ook kouder begint te worden. Tussen 9.00 uur en 14.00 uur is het meestal wel lekker, daarna komen er wolken en koelt het af.
De route van Pangboche naar Dingboche
We stappen verder en passeren vlak voor Dingboche weer de rivier. Na de brug komt dan toch nog dat ene echte klimmetje die we voetje voor voetje weer voltooien waarna we zicht krijgen op Tengboche. Tengboche ligt in een mooie brede vallei met de enorme bergtoppen als decor op de achtergrond. Eén van die toppen is de Ama Dablam met een hoogte van 6.812 meter en de Lhotse met 8.515 meter. Deze laatste berg ligt voor de Everest die er met een klein plukje boven uit steekt.
Stupa bij Dingboche
Een mooie stupa verwelkomt ons in Tengboche waarna wij neerstrijken in de leuke en gezellige Moonlight Lodge op 4.410 meter hoogte.
Vandaag dus een “rustdag” in Dingboche op 4.350 meter, zo’n beetje het laatste echte dorpje in de vallei. Er is geen vaste aansluiting op stroom en water dus alles gebeurt met veel creativiteit. Het is er koud met veel wind. Matige vorst in de nacht en overdag amper boven nul. De houtkachel, gestookt op yaks uitwerpselen gaat alleen aan als er gekookt wordt. Buiten liggen de yakskeutels in de zon te drogen.
Moonlight Lodge
In de ochtend zijn we naar de 4.650 meter geklommen om te genieten van het mooie uitzicht. We gaan voetje voor voetje naar boven. Het is prima te doen zolang je maar niet te snel wilt gaan. Walk high, sleep low voor de beste acclimatisering.
In de middag maken we nog een wandeling door het dorp en kopen nog wat zaken voor de komende vier dagen. We genieten van een lekkere bak koffie in één van de gezellige koffiecafés. Alle koopwaar en etenswaar worden hier door de yaksen naar boven gebracht en zo nu en dan een helikopter.
Winkelstraat Dingboche
We blijven na vandaag boven de 5.000 meter omgeven door een wereld 8.000 meter hoge bergen, ijs en gletsjers…
Om 6.00 uur worden we wakker. De ramen zijn bevroren en het toilet werkt ook niet meer. Het ijs staat op de wc-bril. Vanuit een grote emmer water kun je de boodschap wegspoelen. Nadat we de pap met appelstukjes op hadden begonnen we aan de dagtocht. We moeten een kilometer of 10 lopen naar Lobuche dat op bijna 5.000 meter hoogte ligt. Gelukkig is de lucht weer strak blauw en belooft het een mooie dag te worden. We beginnen met een kleine klim, langs de stupa’s omhoog. Daarna gaat het pad langzaam omhoog met aan onze linker kant de indrukwekkende Debouche Valley. Onder in het dal zien we het dorpje Pheriche liggen. In Pheriche bevindt zich een ziekenhuis gespecialiseerd in hoogteziekte en gerelateerde klimkwalen. Vroeger overleed 1 op de 500 bezoekers aan hoogteziekte, met onder andere de komst van dit non-profit ziekenhuis in 1973 is dit terug gebracht naar 1 op 30.000.
Debouche Valley met Pheriche
Genieten van het landschap!
Wat een prachtige bergwereld en een ongerepte ruige natuur! Ik raak er niet op uitgekeken. Nietig klein voelen we ons in deze gigantische bergwereld. Enorme bergen steen zijn door het ijs aan de kant geschoven alsof het niets is.
Het landschap is zo ruig… de toppen schieten verticaal omhoog. Ondertussen kruipt het pad omhoog en lopen er meerdere groepen gelijktijdig met ons mee over.
Dughla 4.610 meter
Uiteindelijk komen we bij de uitloper uit van de enorme Khumbu letsjer die zich vanaf de Everest en de omringende toppen door het dal perst en als een soort rivier naar beneden kruipt. We steken de rivier over die vol met ijs zit en voor het grote achterland nog maar erg weinig water voert. Een klein klimmetje brengt ons naar de pauzeplaats Dughla waar we lunchen.
Dughla
Na de rustpauze beginnen we aan een steile klim van 200 meter naar de Thukla bergpas op 4.815 meter. De koude wind in inmiddels behoorlijk aangetrokken en geselt ons behoorlijk tijdens de klim. De lucht betrekt ook langzaam. Het is berenkoud in vergelijking met de ochtend. Alle lagen hebben we aan. Omdat je erg langzaam moet lopen vanwege het zuurstofgebrek word je ook niet echt warm van het klimmen.
De klim vanaf Dughla naar de Thukla pas.
Voetje voor voetje klimmen we naar de Thukla Pas op 4.815 meter. Moeilijk is het pad niet. Uiteindelijk komen we boven aan en lopen we onder de vele gebedsvlaggen door.
Het Everest Memorial
Boven op de pas bevindt zich de Everest Memorial. Hier staan vele monumentjes ter nagedachtenis aan de vele slachtoffers, meestal in de vorm van een plaquette bevestigd op de rotswand maar ook diverse stapelingen van stenen. Het is indrukwekkend hoeveel het er zijn en wat de leeftijden zijn van de klimmers en vaak ook de sherpa’s die hielpen de droom van de klimmers te verwezenlijken. De verhalen op de plaquettes zijn ontroerend.
Everest Memorial
We rusten even uit waarna we verder deze hoog gelegen vallei inlopen. Hierna vlakt het pad af en lopen we nog enkele kilometers door de ijzige vallei. Er is een klein tentenkamp waar klimmers aan het trainen zijn.
De weg naar Lobuche
Links hoge bergen en rechts een enorme gletsjer-morenen die zich als een lang dijklichaam door het dal uitstrekt. We passeren de afslag naar de Cho La Pass en lopen een paar kilometer verder door het dal.
Afslag Cho La Pass
De groep is weer helemaal uit elkaar gevallen. Iedereen strijdt voor zichzelf. Eén van onze gidsen fungeert als bezemwagen maar aangezien wij niet achteraan lopen zien we hem niet.
Een prachtige kudde yaksen op 4.900 meter
Uiteindelijk arriveren we in Lobuche op z’n 4.930 meter. Snel naar de kachel.
Als we wakker worden in de lodge en de bevroren ruiten open krabben zien we dat het vannacht wat gesneeuwd heeft. Gelukkig maar een dun laagje zodat het met wandelen geen problemen geeft.
Lobuche op 4.930 meter
Toch zal het een loodzware dag worden. Immers wandelen boven de 5.000 meter wat betekent dat de zuurstof in de lucht z’n beetje gehalveerd is. Zodra het pad omhoog gaat ben je buiten adem. Dus rustig aan. En na een paar kilometer redelijk vlak gelopen te hebben zonder gemerkt te hebben dat we de 5.000 meter grens gepasseerd zijn gaat het pad weer steiler omhoog naar de Lobuche Pas op 5.110 meter. Het uitzicht terug de vallei in is fantastisch. Nu zien we de ijsstroom met de morenen wallen ook duidelijk. Monique poseert even op deze prachtige plek.
Monique op de Lobuche Pas op een hoogte van 5.110 meter
Na het mooie uitzichtpunt komen we op de enorme gletsjer morenen terecht. Het pad bestaat uit veel losse keien die nu vanaf de westelijk gelegen berg Chumbu door gletsjers opgestuwd wordt. Lastig lopen dus, het is ook nog eens veel te druk op het pad met veel tegenliggers en ook nog eens kuddes yaksen. Maar het zicht op de enorme gletsjer in ongelofelijk.
Blik in zuidelijke richting op de gletsjer
Blik in noordelijke richting: Khumbu Glacier met rechts de Nuptse
Kijken we in noordelijke richting dan krijgen we ook voor het eerst het Everest Basecamp in beeld. Je moet goed kijken maar dan identificeer je toch alle gele stipjes van tenten.
Eerste blik op Everest Basecamp met de Khumbu Gletsjer
De Mount Everest verstopt zich weer achter de hoge Nuptse van 7.861 meter. We hebben continue zicht op deze berg met enorme hoeveelheden sneeuw en ijs er op. Even horen we kabaal als er een lawine de berg naar beneden komt.
Gorek Shep 5.150 meter
Na een paar uur komen we dan toch in Gorek Shep op 5.150 meter. Hier gaan we lunchen. Het is niet de meest hartverwarmende plek, het is er koud en de kachel gaat pas in de avond aan. In de middag gaan we naar het Everest Basecamp op 5.380 meter. Ook weer een lastige wandeling over morenen.
Gorek Shep 5.150 meter
Ondertussen hebben we zicht op de gigantische bergen van 8.000 plus. De enorme gletsjers komen van alle kanten naar beneden waaronder de beruchte Khumbu Icefall met aan de voet het Basecamp.
Na de lunch beginnen we aan de tocht naar het Everest Basecamp. Het is slechts een kilometer of drie maar de tocht gaat weer over de vele keien. Het weer slaat net als gisteren in de middag weer om. Wolken komen op en een koude wind trekt aan. Onze energie raakt langzaam op; en we moeten nog terug!
Het Everest Basecamp komt in zicht
Maar als het nieuwe Basecamp Sign in het vizier komt krijgen we toch nog energie. We naderen het Camp vanaf de rand van de stuwwal van de morenen, dus moeten afdalen naar de gletsjer. De pakken ijs zijn indrukwekkend.
Aankomst Everest Basecamp!
Uiteindelijk komen we bij het gloednieuwe Basecamp Sign 5.364 meter uit, voorheen een rotsblok met graffiti wat eigenlijk veel leuker was. Het bord staat op de gletsjer dus in theorie verplaatst het bord elk jaar. Iedereen verdringt zich voor het bord voor dé foto, ik ook dus.
Monique en ik bij het Everest Basecamp Sign 5.364 meter
Iedereen van onze groep van 18 personen heeft het Everest Basecamp Trek gehaald (!). Samen poseren we voor de Momo groepsfoto en maken ons op voor de weg terug die begint met een klimmetje.
Momo Trekking groep van april 2024
Het echte “Everest Basecamp” ligt nog een stukje verderop. Dat is de verzameling van tenten van de teams die vanuit het basiskamp de expedities naar de top begeleiden. Die zitten natuurlijk niet op honderden pottenkijkers elke dag weer te wachten.
Everest Basecamp – tentenkamp
We blijven niet lang bij het Basecamp, het weer dreigt om te slaan. De wind trekt guur aan en er komen vlokjes in de lucht. We beginnen dus weer snel aan de terugweg naar Gorek Shep. Het wordt een slijtageslag maar uiteindelijk is rond 16.00 uur de hele groep weer binnen in onze lodge en vieren we ons succes. Nu afwachten of de kachel ook aan gaat.
Gorek Shep – even uit je comfortzone
Gorek Shep is geen fijne plek om te verblijven. Het is er koud, ’s nachts vriest het behoorlijk, ook op je kamer. Daarnaast is er geen stromend water, de wc is een ijsbaan en doorspoelen gaat natuurlijk ook niet fatsoenlijk. Ook het warm stoken van de gezamenlijke ruimte is een kostbaar goedje. Dat doen ze dus alleen vanaf een uur of vijf. De stroomgenerator draait tot een uur of negen, daarna is het donker in de lodge. Iets om rekening mee te houden dat je hier even uit je comfortzone moet.
De Kala Patthar
Zoals gezegd verstopt de Mount Everest Summit zich keer op keer achter hoge bergen als de Lhotse en Nuptse. Een goede blik op de top heb je vanaf het Basecamp of Gorek Shep niet. Wil dat wel hebben dat moet de de Kala Patthar opklimmen. De klim begint vanaf Gorek Shep en gaat direct omhoog. Je kunt tot zo’n 5.500 meter klimmen. Een deel van onze groep deed in in de vroege ochtenduren bij een graat of min 15. Hieronder de foto’s gemaakt door onze helden Jeroen, Tommy, Lena, Bart en Koen.
Blik op de Mount Everest vanaf Kala Patthar
Na ons bezoek aan het Everest Basecamp gaat een deel van de groep via de Cho La Pas terug naar Lukla; wij gingen deze dag met een groep van 10 terug naar Dingboche. Onze groep besloot om verschillende redenen niet meer over de Cho La Pass te gaan, te zwaar, moe, niet fit of te strak schema voor de terugvlucht.
Persoonlijk was ik liever een dag langer in Gorek Shep gebleven. Dan had ik de Kala Patthar als dagtocht kunnen doen zodat de bergen mooi in de zon lagen en ik weer uitgerust aan de terugweg naar Dingboche kon beginnen en niet op de dag zelf nog.
Na een koude nacht in Lukla dalen we weer af naar Lukla. De tocht is nog best wel omdat we dubbel etappes bergaf lopen waarbij er toch ook nog stevige klimmetjes tussen zitten. Als wij dan vermoeid in Lukla aankomen, begint het na 5 minuten ontzettend hard te regenen… wat hadden wij geluk met het weer.
De Everest Basecamp Trek wordt geadverteerd als geschikt voor iedereen die fit is… alleen daarbij moet je nog wel factoren optellen zoals de vermoeidheid, klachten m.b.t. hoogteziekten, weersomstandigheden en comfort in de hutten. Ook al ben je topfit, door deze factoren kan het nog best zwaar worden.
Dankwoord – veel dank gaat naar onze dragers van onze bagage (sherpa’s ) en onze gidsen Buba Sherpa en Chhiring Sherpa. Zij hielpen ons met alles en zorgden ervoor dat we weer veilig en gezond in Kathmandu terugkeerden.
De Everest Basecamp Trek is niet alleen een fysieke uitdaging, maar ook een logistieke. Hoe beter je dingen vooraf regelt, hoe meer je ter plekke kunt genieten. Hieronder vind je praktische tips over geld, hygiëne, telefonie, eten en kleding op de trail, aangevuld met extra adviezen uit de praktijk.
Geldzaken
In Nepal betaal je met Nepalese roepies (NPR). Hoe hoger je komt, hoe duurder alles wordt. Een fles water kost in Kathmandu ongeveer 20 roepies, terwijl je hoog in de bergen gerust 150 roepies betaalt. Voor een maaltijd in een lodge betaal je gemiddeld tot ongeveer 1.000 roepies.
• Pinnen: In Kathmandu, Lukla en Namche Bazaar zijn geldautomaten, maar reken er niet op dat ze altijd werken. • Cash meenemen: Neem voldoende contant geld mee voor de hele trek. Boven Namche Bazaar zijn meestal geen pinautomaten meer. • Reserve: Reken op extra kosten voor snacks, warme douche, opladen, wifi en eventuele vertragingen. • Backup pas: Neem een extra pinpas of creditcard mee, los van je reguliere portemonnee.
Douchen & verzorging
Tot Dingboche is douchen meestal geen probleem. Daarboven wordt stromend (warm) water schaarser en duurder.
• Warme douche: Onder de 4.000 meter vaak tegen betaling beschikbaar. • Alternatief: Neem vochtige washandjes mee om je te kunnen opfrissen. • Toiletten: Verwacht squat-toiletten, simpele wc’s en soms bevroren leidingen. Een eigen rol wc-papier en handgel zijn essentieel. • Medicijnen: Neem paracetamol, diarree-remmers, eventuele Diamox, pleisters en je eigen medicatie mee. Onderweg is niet alles te koop.
Telefonie & internet
Tot aan Lobuche is er meestal nog wel wifi of mobiel internet, maar de kwaliteit varieert sterk.
• Wifi: Lodges verkopen vaak een dure wifi-code of datakaartje. • Mobiel bereik: Afhankelijk van de provider; verwacht geen constante dekking. • Stroom: Opladen kost vaak geld. Neem een powerbank mee en eventueel een stekker-splitter.
Eten & drinken
Lodges verdienen vooral aan hun restaurant, dus eten doe je meestal daar waar je slaapt.
• Menu: Veel pasta’s, curry’s, noedels, omelet met toast en soms pizza. • Vegetarisch: Raden veel trekkers aan — vermindert de kans op darmklachten, want vlees is niet altijd vers. • Water: Koop flessen of gebruik zuiveringstabletten of een waterfilter. Toevoegen van smaakpoeder kan helpen. • Snacks: Neem noten, energierepen en iets zouts mee. Onderweg te koop, maar vaak duurder.
Kleding & uitrusting
Laagjes zijn cruciaal. Het weer verandert snel en de nachten zijn ijskoud.
• Laagjes-systeem: Thermoshirt, fleece of skipully, daarover een dons- of winddichte jas. • Accessoires: Muts, buff, zonnebril met UV-bescherming, handschoenen. • Schoenen: Stevige bergschoenen met goede zool; de paden zijn vol stenen. • Reservekleding onderweg: Extra droge sokken en een extra thermoshirt kunnen je dag redden. • Te koop onderweg: Tot Namche Bazaar en Dingboche kun je nog spullen kopen zoals jassen en mutsen, maar reken op imitatiekwaliteit.
Extra tips
• Reisverzekering: Neem er één die bergsport en heli-evacuatie dekt. • Dagindeling: Gewoonlijk lopen tussen 8.00 en 15.00 uur — daarna kou en wolken. • Hoofdlamp: Stroom valt vaak uit; onmisbaar voor ’s nachts. • Powerbank: Idealiter 10.000–20.000 mAh; opladen duurt lang en kost geld. • Zonbescherming: De zon op hoogte is extreem fel. Gebruik zonnebrand factor 50 en bescherm je lippen. • Hydratatie: Drink voldoende. Het droogt snel uit op hoogte. • Tempo: “Slow is fast” in de Himalaya. Hoe rustiger je gaat, hoe beter je acclimatiseert.
