Taiwan in 8 dagen

Hualien en de Taroko Gorge

Gisteren had ik al mijn treinkaartje naar Hualien gekocht. Ik had mij netjes laten informeren welke trein het makkelijkste was zodat ik nu alleen maar een stop in Qidu en Yilan heb. De trein rijdt pittig door en doet er ongeveer tweeënhalf uur over. Er zijn natuurlijk ook stoptreinen of “intercitys” die ook in bijvoorbeeld Ruifang stoppen.
Halverwege krijg ik gezelschap en een Taiwanese dame die goed Engels kon.

In Hualien had 6 weken eerder een zware aardbeving plaatsgevonden met een schaal van 6.4 op die van Richter. Er waren 17 doden en bijna 300 gewonden gevallen. Eén 8 verdiepingen tellend kantoorgebouw was  volledig scheefgezakt.

Stationsplein Hualien

Aangekomen in Hualien hoef ik alleen maar het stationsplein over te steken om bij mijn hotel uit te komen. Ik kan nog niet op de kamer maar mag wel mijn koffer achterlaten.

Scooter huren

Mijn plan voor vandaag is een scooter huren om zo de noordelijke kustroute te gaan bewonderen dus ik ga op zoek naar een scooter. Rondom het station wemelt het van de verhuurbedrijfjes maar deze vragen allemaal een Taiwanees rijbewijs. Bij mijn derde poging vraag ik waar het dan wel kan en zo wordt ik doorverwezen naar een vieze oude man met een net zo’n oude werkplaats. Hier krijg ik voor 14 euro een scooter mee. Ik teken het huurcontract waar ik geen letter van kan lezen en laat mijn paspoort achter. Het is niet anders.

Let’s hit the Road! Eerst voorzichtig maar steeds makkelijker scheur ik richting de kust. Bij de Qixingtan Scenic Area op de punt van de landingsbaan parkeer ik de scooter en wandel even naar de zee. Het is een strand vol keien. Ik koop een selfmade klein souvenirtje van een gehandicapte man en klim weer op de scooter.

Even later rijd ik de Taroko Bridge op die de zeer brede rivierbedding van de Liwu rivier overbrugd. Halverwege is een parkeerplaats dus ik stop daar even voor een foto. Als ik weer weg wil rijden doet de startmotor het niet meer. Da’s flink balen! Ik sta midden op de brug, weet niet eens waar ik het ding gehuurd heb. Moet ik hem dan maar terug duwen naar het plaatsje Taroko? Ik vloek wat en schop er een keer tegen en dat helpt. Hij doet het weer. Maar ja, echt lekker voelt het niet. Met het mooiste deel van de tocht nog in het vooruitzicht durf ik de motor niet meer uit te zetten.

Taroko Bridge vanuit de train genomen.

Vanaf dit punt reizen de bergen als steile kliffen recht uit zee. Via wat tunnels kom ik bij een aantal viewpoints uit die ik dus met draaiende motor bewonder en vastleg. De zee en de kustlijn is echt fantastisch mooi en spectaculair.

De scooter zit mij toch niet lekker dus besluit ik na dit bezoek om niet meer de Taroko Gorge in te rijden. Ik kom morgen toch wel in de vallei als ik ga hiken. Onderweg maak ik nog wel een paar fotostops.

Dan maar fietsen

Terug bij het hotel pak ik een leenfiets en ga op zoek naar een restaurantje. Dat lukt natuurlijk probleemloos. Ik fiets nog even langs de kustlijn. Deze is niet echt romantisch want deze moet tegen zware tyfoons bestendig zijn. Geen idyllische palmboompjes enzo dus. Van de aardbeving is helemaal niet meer te zien.

In de avond ga ik terug naar de nachtmarkt. Op dit terrein bevinden zich allerlei kraampjes met vooral eten maar ook schietkramen, winkelkraampjes en zowaar live muziek. Ik koop nog een stuk bamboe met rijst erin. Wat je in Taiwan ook veel ziet zijn de traditionele stoommandjes, de zhenglong. De mandjes worden met het gerecht erin op een pan met kokend stoom, bouillon geplaatst en zo gaar gekookt.

Daarna struin ik nog de stad in maar ik heb het zo gezien.

Zhuilu Old Trail

De volgende ochtend wordt ik stipt om 8.00h opgepikt door Jimmy voor de Old Zhuilu Trail hike in de Taroko Gorge. Van tevoren had ik genoten van de prachtige hotelkamer en het ontzettende goede en zeer uitgebreide ontbijt van het hotel Hotelday. Mijn reisgezelschap voor deze dag bestaat naast de gids Jimmy uit Shumin uit Singapore en Matthias uit Duitsland.

De Zhuilu Old Trail is een oud pad in 1914 aangelegd door de Japanners na de ‘Battle of Taroko’ waarbij de Japanners in dit onherbergzame gebied moeite hadden de oorspronkelijke bewoners van de Taroko stam onder de duim te krijgen. Het smalle pad gaat van oost naar west gaat door dichte jungle en langs duizelingwekkend diepe afgronden met als hoogtepunt de ‘no.1 cliff of East Asia the Zuihlu Cliff’.

Slechts 3 km is voor het publiek opengesteld, de rest van het pad is ontoegankelijk door de slechte staat van het pad (6 km). Slechts een kleine 100 personen mogen dagelijks het pad betreden en alleen met toestemming van de politie en met een vergunning van de parkwachter. Op deze manier wil men de stroom wandelaars regulieren en controleren. Starten is verplicht voor 10.00h. Al deze regeltjes is dan ook de reden dat ik de hike via een georganiseerde tour heb gedaan. Daarnaast is het natuurlijk ook wel zo gezellig om deze ervaring samen met andere reisgenoten te delen.

Warnings

Een grote hangbrug, de Zhuilu Suspension Bridge over de Liwu rivier, is het startpunt van de hike. Hierna duiken we meteen het dichte bos in waar het pad direct omhoog gaat.

Jimmy stopt regelmatig en geeft ons uitgebreide uitleg over van alles en nog wat. We hebben geluk met het weer want is het stralend zonnig. Daar waar 3km hoge bergen uit zee reizen wil het nogal eens bewolkt of regenachtig zijn.

Jimmy doet het rustig aan en pauzeert ook regelmatig. We passeren de oude nederzetting Badagang en komen daarna uit bij de 2e grote swingbridge Badagang Bridge II.

Badagang is een oud dorpje bewoond door inwoners van de Taroko stam en ook een belangrijke nederzetting op de route van de Zhuilu Old Road ten tijde van de Japanse koloniale periode. De oude funderingen, een oude deurpost en andere overblijfselen zijn zichtbaar.

In de Japanse koloniale periode, Badagang had een politiebureau met slaapzalen, een school een clinic en een overheidgebouwtje. Badagang ligt halverwege de route ingang Taroko Gorge en de nederzetting Tianxiang. Veel reiziger van oost naar west bleven hier overnachten. In 1930 kwam het toerisme op en werd er een geusthouse gebouwd voor 20 personen. Na de totstandkoming van de de weg door het dal raakte de Zhuilu Old Road en daarmee ook Badagang in verval.

Entree Badagang

Vanaf Badagang Bridge II zien we de apen (Formosan Monkey) door de bomen springen.

Ondertussen hebben we ook de waarschuwingsbordjes voor slangen en wespen gezien. We klimmen gestaag verder en genieten van de mooie uitzichten.

Het pad trekt verder omhoog waarna we plots op het meest spectaculaire deel uitkomen; de Zuihlu Cliff.

Een blik in de diepte

Door het strenge toegangsbeleid is het rustig op het pad en is het maken van leuke foto’s ook goed te doen zonder dat het gevaarlijke situaties oplevert. Uiteindelijke komen we na 3km op een picknickplaats uit waar we even wat eten. Hierna maken we rechtsomkeer en doen de 3km nogmaals in omgekeerde richting over.

Terug in het dal zie ik nog een enorme rotsblok van bovenaf in de ravijn vallen. Daar helpt een helm ook niet meer. We nemen op advies van Shumin nog een bubble tea (soort thee met rubberen ballen erin die je door een rietje op zuigt; niet lekker) waarna Jimmy mij netjes bij het station van Taroko af zet zodat ik twee uur later via Ruifang in Juifen aan kom.

Bekijk onderstaande vlog voor de bewegende beelden van de hike.